Nacht-egaal

Het komt er niet helemaal goed uit. Een beetje ruis, een beetje nasaal, een beetje toegeknepen. Mijn longen zwoegen en mijn handen duwen de lucht uit de weg.

De gitarist zit in zijn eigen wereld en er zijn geen blikken van herkenning, plezier, genot.

Zij kijken naar hun kind, hun grootste geschenk. Ik maak hen blij. Ze genieten.

Terwijl ikzelf daar wat sta te sterven. Letterlijk en figuurlijk.

Nog nooit zong ik zonder hem. Nu ja, in de auto, tijdens het puzzelen of knutselen. Dan wel. Maar niet voor een publiek. Niet voor mensen waarvoor het belangrijk is.

Hier en nu zing ik. Na twee jaar gemis.

Het gaat me niet goed af. Muziek was altijd van ons. Onze taal die ik nooit nog en nooit meer met iemand deel. Nu spreek ik ze zonder hem. In liedjes die de mijne of de zijne niet zijn en me daar toch even raken. Doen slikken en straks misschien wel snikken.

Ik rouw. Scheiden is ook een beetje sterven. De nacht die komt en zijn grote zwarte armen om me heen legt. Zoals bij Jantje. Wat minder dramatisch en pathetisch maar wel met diezelfde intentie.

 

Advertisements

3 thoughts on “Nacht-egaal

  1. Zingen is vaak net mijn vangnet als ik in vrije val ga. Omdat je dan wel móet ademen. In het begin zal het wat onwenning zijn, maar ik denk dat het je goed zou helpen. Zing het uit zou ik zeggen.

  2. Pingback: Lomp kieken!! | Bloem's blog

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s