Punt van zien

Vandaag las ik/ontdekte ik LeesMij. Leuke schrijfstijl. Frisse ideetjes.

Tot ik het gelinkte artikel las.

Dat was even slikken.

Anderszijds is het wel een ‘oogopener’. Zo zien mensen een scheiding dus. Zo bekijkt de buitenwereld een relatie die misloopt. Zelfs mensen die heel dicht stonden/staan zien niet wat er echt gebeurd.

Daar kies je natuurlijk een stuk zelf voor. Ik heb nooit mijn verdriet gedeeld met anderen. Zelfs mijn allerbeste vriendin was niet op de hoogte van wat ik voelde. Hoe eenzaam ik soms was. Hoe ik soms schreeuwde in mijn woestijn. Hoe ik soms ploegde op mijn noordpool. Hoe ik soms riep en tierde en brulde en jankte. Hoe ik soms apathisch werd en bijna catatonisch.

Ik koos ervoor om dat niet te delen. Ik schaamde mij. Omdat ik niet in staat was geluk en liefde te geven of te krijgen. Omdat ik onmogelijk de relatie kon rechthouden en vond dat het mijn schuld was dat ik me ongelukkig voelde.

Alvorens iedereen (ahum) in de verdediging schiet en zegt: maar ik begrijp wat je deed, je bent ook maar mens, je zocht wat je niet kreeg …en nog meer van die (sorry) zever in pakskes: ik maakte keuzes. Ik alleen. Goede en foute keuzes. Mijn verantwoordelijkheid. Ik draag de gevolgen.

Wat ik wel ongelooflijk beu ben, is dat ik de grote schuld van de scheiding krijg. Want dat is wat een buitenwereld toch doet. Ik deed de stap die leidde tot het uit elkaar gaan. Zeggen ze. Denken ze.

Dat dacht ik een hele lange tijd ook. Ik was de trut, de del, de … (er zijn nog lelijkere woorden gebruikt). Dat geloofde ik dus. ‘Ze’ hadden gelijk.

Niet dus. Niemand weet wat er tussen vier muren in een relatie gebeurt. Wij waren een mooi koppel. Ik was dolverliefd op hem en hij was de kalme rustigheid zelve. Wat een humor tussen die twee mensen. Wat een warmte, wat een liefde.

Dat was dus zo. Ik heb zielsveel van hem gehouden. En hij ook van mij. Wie anders durft te beweren mag in het rijtje van de veroordelers komen staan. Nog steeds hou ik van hem. Hij niet meer van mij. Iedereen begrijpt zijn standpunt. De meesten vinden mijn gevoelens misplaatst of raar. Wat een meningen, wat een oordelen.

Wij zijn beiden schuldig aan deze scheiding. Trouwens … schuldig is een zwaar woord. Want we worden al genoeg berecht en gestraft voor dit alles. Ons kind draagt zijn leven lang de gevolgen mee. Wij zijn degenen die er aan kapot gingen/gaan. Wij zien af, hebben verdriet, huilen, janken, roepen, tieren en brullen. Wij zoeken naar vervanging voor elkaar. Wij sluiten ons af en kruipen in ons hoekje. Wij doen krampachtige pogingen om een nieuw sociaal leven op te bouwen. Dat zijn WIJ.

Vroeger was het WIJ tegen de wereld. Nu lijkt het soms de wereld tegen ons.

Ik klink verbitterd. Ja …. Want ik mis wat we vroeger hadden. En zoals hij zegt, terwijl ik huil: Dat komt nooit meer terug.

En terwijl ik de hele tijd op zoek was naar hem, kwam ik plots mezelf tegen. In al mijn vormen. Met al mijn zwakheden en fouten. Met al mijn passie en enthousiasme dat al lang ondergesneeuwd was. Ik vond mezelf in mijn zoektocht naar hem, naar ons. Dat is het enige positieve dat ik hieruit meeneem. Maar laat dat nu net de moeite zijn. Jezelf tegenkomen is pijnlijk  en helend tegelijk.

Ik gooi mijn oude huid af, laat aarzelend mijn nieuwe vel koesteren door een zwakke zon. Ik verloor alles wat me lief was door te zoeken naar hoe hij me liefhad. Ik vond het niet. Ik zag het niet.

Aan elk verhaal zijn er twee kanten. Je kiest meestal de kant die je hoort. De andere kant wordt dan niet beluisterd of genegeerd.

Voor sommigen ben ik sympathieker dan hij, voor anderen is het andersom.

Stop daarmee! Hij was/is de liefste, grappigste, meest boeiende man die ik ooit tegenkwam. Maar het ging allemaal zoveel pijn doen dat ik het niet volhield. Dat is mijn verhaal. Mijn waarheid. Daar heb ik recht op.

(Dit alles is geschreven in een poging om ook mezelf ervan te overtuigen. Want in mijn zwakheid durf ik mijn strengste rechter te zijn. Gelukkig omring ik me met een jury die mild en helpend is. Gelukkig.)

Advertisements

6 thoughts on “Punt van zien

  1. De buitenwereld ziet niet wat er binnen vier muren gebeurt. Mijn echtgenoot heeft me destijds proberen buiten te pesten, omdat ik dan ‘de slechte’ zou geweest zijn (en kon hij naarna met zijn vriendin naar buiten komen) Ik ben gebleven, tegen beter weten in, want het was hier een hel !
    Oordelen over anderen is te gemakkelijk !

  2. Dag bloem
    Ik ben me bewust van het feit dat mijn tekst vrij eenzijdig is. Anderzijds schreef ik ook dat ik mezelf in vraag stelde omdat ik betwijfelde of ik wel het vermogen heb om een goede vriendin te zijn. Inmiddels heb ik zelf terug contact gezocht met An en hebben we een goed gesprek gehad, eigenlijk het beste gesprek sinds ooit. Ik blijf het moeilijk vinden dat ze haar man bedrogen heeft, maar de behoefte om haar een schop onder haar gat te geven is afgenomen. Ik denk dat we nog wel vriendinnen kunnen blijven, misschien zelfs betere dan vroeger. Ik hoop voor haar dat ze er geen spijt krijgt, want er is geen weg meer terug.
    Ik ken jouw situatie niet, maar ik vond dit wel een heel mooie reactie op mijn tekst. Wat ik me alleen afvraag, zou je de klok willen terugdraaien als je dit kon? Of ben je toch vooral blij dat jezelf terug gevonden hebt.

    • Als ik mezelf kon vinden zonder alle scherven, zou ik graag de klok terugdraaien. Maar ik vrees dat ik dan niet krachtig genoeg zou zijn om vol te houden met volhouden. En daar zit het hele dilemma en de schuldvraag. Net zoals ‘wat was er eerst: de kip of het ei?’
      Ik weet het niet. En mss is het mezelf erin verdiepen ook wel slopend zonder vooruitgang.

      Ik weet wel zeker dat ik het ontzettend jammer vind voor ons kind. Kinderen zijn en blijven de dupe van de keuzes van hun ouders.
      Dus wat hem betreft zou ik wel de klok willen terugdraaien….

  3. De dingen gaan zoals ze gaan, wat moet gebeuren zal gebeuren. Schuldigen zoeken is daarbij zinloos, het leidt de aandacht af van de essentie. En de essentie is: ‘wat vang ik aan met het nieuwe leven dat me nu te wachten staat?’

    Het einde van het ene leven is de start van een ander. En je bepaalt grotendeels zelf hoe je dat vorm geeft of kan invullen. Kijk dankbaar terug op de mooie momenten die je samen gehad hebt en op dat mooie wezentje dat daaruit voort gekomen is, maar wees ook dankbaar voor de nieuwe kansen die je nu krijgt. Leer ze zien en grijpen. De weg naar het geluk kan je zelf uitstippelen als je je daar bewust van wordt.

    Veel sterkte.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s