thuiskomen

“Enweurdetalwagewoan?”

We staan aan de weg om over te steken. Ochtend. Vroeg. Koud. Zij 20 jaar grijzer en ik 20 jaar wij.. neen, toch niet!

Even moet ik goed luisteren. Na een elftal jaren Zoersels ken ik soms mijn eigen moedertaal niet meteen terug. Het Westmals zit in mijn bloed maar niet altijd meer in oren en mond.

Ik knik en glimlach. “Jazenedawordderaptruggewoan.”

“Zemeugendadierwelisafmoakennee.” Ik kijk achterom en zie dat de wegenwerken aan het begin van onze straat nog steeds in volle actie zijn. Al drie maanden ofzo.

“Amaijadadiswa!” antwoord ik.

We steken over en zeggen tegelijk: “Daghei”

Oppervlakkige gebabbel lag me vroeger niet. In mijn puberteit kon ik me er dood aan ergeren. Maar ja, toen moest iedereen moeilijke boeken lezen en van filosofie houden. Ik ben veranderd.

Het leven heeft me veranderd.

Haar nonchalant gebabbel heeft me opgevrolijkt.

‘s Avonds kom ik bij mijn ouders om mijn kind te droppen en die vertellen me dat de buurman heeft gevraagd of ik buxusstruikjes kon gebruiken. Hij had er nog over. De andere buurman heeft drie houten latjes gebracht voor mijn nieuwe veranda.

Ik kom zo af en toe toch weer thuis in de buurt die me kende van mijn 5 tot mijn 24. En weet je, het voelt fijn.

 

Advertisements

4 thoughts on “thuiskomen

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s