Het meeste pijn…

De meeste pijn ervaar ik wanneer ik voel hoe nodig hij nog voor me is.

Wanneer ik op een ochtend (zoonloos) verneem dat iemand die speciaal voor me was op een bepaald moment in mijn leven, is overleden, is hij de eerste waaraan ik denk.

Om mijn hart uit te storten, om tegen aan te hangen, om me te laten troosten.

Wat ik ook doe, nadat ik hem opwacht aan school. Ik vraag of hij even tijd voor me heeft. Huil en jank zijn passagierszetel bij mekaar.

Dan is er daar dat vreselijke eenzame moment dat hij gewoon blijft zitten en me niet aanraakt. NIet doet wat ik verwachtte en eigenlijk op dat moment ook nodig heb. Het is als een strop rond mijn strot. Ik doe mezelf soms de stomste dingen aan. Zo stom.

We praten wel even verder. Maar het ultieme moment is probleemvol voorbij gegaan.

Ik voel zijn koude, zijn Noordpool.

En voor dat er hier iemand durft zeggen: Dat is toch normaal, Bloem … Het is een gegeven dat al jaren speelt. Dat me deed zoeken naar een warmte, een troost, een veiligheid.

Dat me deed besluiten dat niet meer samen leven het beste was. Ik kon het niet meer aan.

En nu soms nog niet.

Dju toch.

Advertisements

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s