Eigen-waard?

Soms krijg ik van die inzichten. Jongens, een openbaring als het ware. Bernadette zou niet weten wat haar overkwam. Trouwens, zij zou totally outdated zijn bij mijn inzicht. Ha Ja!

Hier komt het dus… mijn wereldverbeterende, ultiem machtige beschouwing.

Wanneer je in mijn situatie zit (staat, ligt of hangt) hebben mensen de neiging om je ‘goede raad’ te geven. “Wanneer je het doet zoals ik het zeg, komt het allemaal goed.”

Ik ben in hetzelfde bedje ziek geweest. Dat doe je dikwijls zonder je dat zelf weet. Je bedoelt het goed. Je ziet de moeilijkheden van anderen. Je denkt ze te herkennen, herinneren. Dan zeg je meteen (vanuit de liefde in uw hart): Als je je zo voelt, doe dan …, als je er zo over denkt, zeg dan …, als je dat doel wil, onderneem dan ….

Nu, op dit moment in mijn leven, erger ik me steendood aan dat soort mensen. Bloeddodend vervelend, bij wijze van spreken.

Soms stap ik nog in die rol, het is sterker dan mezelf. Maar ik probeer er op te letten. Want er is geen mens gebaat bij mijn raadgevingen. Ik heb die therapeutische rol niet meer op te nemen. Ik vind het arrogant en betweterig.

Tot G. me zei: Volgens mij halen zulke mensen daar een vorm van eigenwaarde uit. Het doet hen beter voelen over zichzelf.

Daar raakte ze iets. Dat soort van eigenwaarde heb ik een stuk afgeschud. Zo ergens tussen Antwerpen en Mechelen. Daar is dat blijven liggen, in de locker die ik daar ter beschikking had. Jaren probeerde ik, door te zorgen voor anderen, mezelf goed te voelen. Mijn zelfbeeld op te krikken en waarde te krijgen in het leven van anderen.  Klinkt moeder Theresa-achtig, niet? Mm .. no f****ing way! (ok, even wat tegengas op een recalcitrante en provocerende manier)

Ik had dat bijna nodig om te bestaan. Dat iemand me nodig heeft, dat iemand zijn hart en ziel bij me uitstort en dan doet wat ik als raadgeving plaats. Dat ik ‘the guiding light’ voor iemand was. Yep, ik had dat nodig.

Tot de burn-out en depressie mij die klap gaven die me deed onderuit gaan. ‘Slippery road ahead!’

Als in: Gij met uw ‘attitude’! Altijd maar denkend dat ge de wijsheid in uw pacht hebt en dat gij tegen anderen moet zeggen waar ze hun licht moeten opsteken?! Gij onbekwame bemiddelaar die denkt dat door uw inbreng de wereld een betere plaats gaat worden?! Gij onzeker wicht dat mensen afhankelijk van u wil maken maar dan tegelijk zo afhankelijk van hen wordt, dat ge er misselijkheid aan overhoudt?!

Of iets minder denigrerend, degenererend en dergelijke …

Dus toen G. zei: Volgens mij halen zulke mensen daar een vorm van eigenwaarde uit. Het doet hen beter voelen over zichzelf.

En ik werd Bernadette…

Advertisements

6 thoughts on “Eigen-waard?

  1. Burn-out? Depressie? Ai.
    Effe uit een ander perspectief naar de materie kijken. Het zou kunnen dat het met eigenwaarde te maken heeft. Maar zorgen voor anderen is wel een duegd he ! Gooi het kind niet met het badwater weg. En het zou natuurlijk ook gewoon kunnen dat je “perfectionistisch” ingesteld bent, en vanuit dat oogpunt anderen probeert te helpen.

  2. Vreemd. Eigenlijk is dat een vrij somber beeld over je eigen gave om anderen raad te geven. We zijn allemaal wel eens wijsneuzerig, of een beetje betweter. Maar heel dikwijls vinden mensen het best fijn om raad te krijgen. Laat Bernadette maar waar ze is, jij hebt de maagd Maria niet nodig om jezelf te zijn.

    • Het gaat me vooral om mensen die geen hand in eigen boezem steken, me zeggen wat ik moet doen of niet moet doen en dan het mes gebruiken om de laatste hoop te snijden. Maw mensen die doen alsof ze het goed met je voorhebben maar die dan hun ware aard laten zien. Echte pure en ware vrienden mogen me altijd raad geven 🙂

      • Okay, mijn slordigheid in het lezen! Ik heb het nu nog eens gelezen en begrijp wat je bedoelt. Ik doelde vooral op het stukje waar jij zegt dat je het vroeger nodig had om raad te geven. In al die jaren dat ik je blogs lees denk ik dat jijzelf dus wel een warme goeie raadgever bent voor je vrienden. Ik ken ook wel het gevoel, dat je jezelf er aan optrekt dat je vaak én luisterend oor én vat vol advies bent voor vrienden. Mijn beste vriendin en ik hebben het er vaak over: hoe we elkaar héél goed raad kunnen geven, maar onszelf een pak minder. Zolang vriendschap en vertrouwen de basis is, is het wel oké je goed te voelen bij die “therapeutische” rol. Maar het word inderdaad ellendig als mensen je alleen gebruiken daarvoor. Die mensen verdwijnen ook weer als hun probleem opgelost is. En wat je hierboven zegt, dat is zonder meer waar. Ik ben zelfs heel achterdochtig als mensen het net iets te goed met mij voorhebben. Knipoog.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s