Ik delfte mijn eigen ….

Alleen zijn in je eigen omgeving is pijnlijker dan het alleen zijn in een ongekende stad, met ongekende mensen en ongekende mogelijkheden.
Mmmm … dat is wat ik DACHT. Niet wat ik de afgelopen dagen voelde.
Ik werd weer onder de vleugels van moederkloek alias vriendin G. genomen. Nadat ik mijn ouwejaarsavond met hen doorbracht, ben ik toch weer een beetje verliefd geworden. Op Delft. Mooie stad, leuke winkels, leuke mensen …

Ik hou nu eenmaal van Nederlanders. Niet allemaal natuurlijk maar diegenen die je vriendelijk een goeiedag knikken, die je vriendelijk vragen waar je vandaan komt en die meteen weten dat DE Trappist in mijn huidig dorp gemaakt wordt. Die zijn leuk. En lief.

Ik liep, zonder lief, een dagje alleen in de stad rond. At appeltaart met verse slagroom bij Kobus Kuch. Schreef wat. Keek wat. Las wat.

Ik realiseerde me dat ik plots overspoeld werd met mooie en leuke herinneringen. Het is jaren geleden dat we nog op reis gingen, zelfs van voor de geboorte van zoonlief. Ik weet wel dat dat altijd heel mooie momenten waren. Hij babbelde dan meer, intenser, mooier. Dat waren mooie tijden.

Terwijl mijn hand rustte op een zoveelste Delftse brug, slikte ik even de tranen weer weg. Ze komen terug. Iets sneller dan de laatste maanden. Dat is goed. Want ik krijg keelpijn van het ingehouden verdriet. In Delft baande het zich een weg naar mijn oppervlakte.
Er was zin om een hand te pakken en te wijzen … naar voorgevels, gebouwen, mensen, winkeltjes. Er was goesting om te sjauwelen, om samen te zwijgen, om te zoenen. Er was de realiteit dat ik ‘s avonds niet in een stel armen kon kruipen en, misschien een beetje gemeen, kon zeggen: Vind je ook dat hij zo dik geworden is? Vind je ook dat ze hun kinderen verwennen? … Iemand tegen wie je ongestoord en ongehoord je mening kan vertellen, zonder dat je je beter moet voordoen dan je op dat moment bent.

Hoewel ik in gezelschap was, heb ik soms toch de eenzaamheid opgezocht. Om dingen op een rijtje te krijgen. Om even mild te zijn voor mezelf. Ik MAG rouwen … sterker nog …. dat MOET ik. Of ik kan niet verder. Dat voel ik nu. Zeker omdat er mensen zich danig bezighouden met elke soort relatie die zich tussen ons nog kan vormen, te ondermijnen met manipulatieve daden. Ik wil hen wegdenken. G. hielp me. Steunde me en gaf de juiste woorden.
Daar in Delft realiseerde ik me voor het eerst dat ik niet alleen wil blijven. Niet mijn hele leven lang.
Hoewel ik geen man meer vertrouw…. ik kwam er nog geen enkele tegen die me niet tot in het diepste van mijn ziel kwetste.

Toch wil ik niet alleen blijven. Ik wil samen met iemand steden ontdekken en ronddwalen op onbekende mooie plekjes, terrasjes doen, te veel geld uitgeven …
Samen-zijn met iemand.

Soms heb ik het gevoel dat me dat nooit meer zal overkomen. Ik heb alle liefdes in mijn leven al opgebruikt. Ga naar de gevangenis, u mag niet langs start.
Ook heb ik mijn leeftijd niet mee. Ik ben bijna 42 en daar vallen mannen niet zo op. En ik val niet op middelbare heren met een pas afgehandelde midlife-crisis.
Ik wil het ook niet meer… alles opnieuw vertellen, al mijn vrienden en familie opnieuw voorstellen, terug ontdekken wat zijn lievelingseten is, waar hij warm van wordt, wat hij leuk vindt om samen te doen.

Ik wist het allemaal, dacht ik. En nu … nu weet ik het helemaal niet meer.
Dju toch!

Advertisements

6 thoughts on “Ik delfte mijn eigen ….

  1. Het is een misvatting dat je altijd alles moet weten. Het lijkt alleen maar zo dat anderen altijd weten waar ze naartoe gaan. De truc is om het vervolg zodanig los te laten dat het niet meer beangstigend is dat je niet zo duidelijk weet waar dit naartoe gaat. Mensen waarvan je denkt dat die het allemaal weten zijn wellicht mensen die er net geen probleem mee hebben dat ze het niet weten. Dat komt heel zelfzeker over :-).

  2. Ik heb exact het zelfde gevoel als jij … wat als dit het nu is voor mij?
    Dat kan toch niet, dat mag toch niet?
    En net als jij zijn het vooral heren van middelbare leeftijd die mij wel ok vinden, maar hey, ik ben begot Brigitta Callens toch niet???

  3. @KMM&S: Brigitta is wel een knap madammeke he 🙂 Fysiek knap. Ik ken haar immers niet. En dat hoeft ook niet.
    Aiai, bijna 42 ! Daar ben ik nog laaaaaaaang niet. Nog zo’n 8 maand te gaan 🙂
    Effe serieus nu. Delft, misschien moet ik dat eens doen. Ik ken Nederland niet maar Utrecht bvb heeft me aangenaam verrast.

  4. Kan er volledig inkomen, ook al zit ik niet in hetzelfde schuitje. Ik wil niet in cliché’s vervallen, maar ik ga het toch even doen: op liefde staat geen leeftijd en ik ben ervan overtuigd dat er mannen zijn die de bompastatus nog lang niet bereikt hebben én die een vrouw van in de veertig heel aantrekkelijk vinden.
    Ik kan er ook inkomen dat je er tegen opziet om van voorafaan te beginnen met de kennismaking. Maar als je iemand tegen komt die je écht ziet zitten, denk ik dat dat allemaal vanzelf gaat. Zelf ben ik inmiddels ongeveer 15 jaar getrouwd en soms vind ik het jammer dat er nog zo weinig te ontdekken valt. (Gelukkig blijft er altijd toch nog wel wat ononttgonnen terrein over) Ik wil alleen maar zeggen: ieder voordeel heeft zijn nadeel. En er zal voor jou een tijd komen dat je ontdekt dat de nadelen die je nu ziet, ook voordelen kunnen zijn.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s