Ro-man-niet …

Er was vanalles mis op het einde, tegen het einde, aan het einde …
Dat kan niet anders.

Maar dat neemt niet weg dat er van die momenten geweest zijn die zo teer als een Swarowski-parel waren.

Ik mis de romantiek. O, wat mis ik romantiek. Van dat melige, stroperige, zalige gedoe… rozenblaadjes en champagne, kaarsen en maanlicht. Zo van dat net-op-het-randje (en soms zelfs over-het-kantje) zwijmelgebeuren waarbij je hart uit je borst lijkt te bonzen en je slapen drukkend warm worden.

Het was iets dat vroeger heel mogelijk was. Er was vanalles mis maar romantiek bleef een constante.

Dat had dikwijls met muziek te maken.
Dan stonden we in de woonkamer, heel dicht tegen elkaar. Zijn ene hand op mijn onderrug, de andere op mijn schouder, onze hoofden dicht tegen elkaar. Ogen gesloten. Enkel luisteren naar de muziek en dan af en toe fluisterend iets meezingen.
Billie is een hoogtepunt.

Dju, ik mis de man in de romantiek.

Advertisements

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s