Brief aan mijn slapende zoon

Hej jongen, Wietchie zoals ik je altijd noem …

wat slaapt ge mooi! Gij zijt het deken van de lakens. Bovenop ligt gij. Met een glimlach op uw lippen. Wat droomt ge? Wat denkt ge? Waar zijt ge nu ergens?
Op een andere planeet, dat kan niet anders. Daar vertoeft ge het liefst. Daar is uw plek.

Das goed. Want uw plek is momenteel niet meer zo enkelvoudig standvastig dan het jaren geleden was. Ge wordt letterlijk van hier naar daar geschoven. Weliswaar met je hele hebben en houden aan Star Wars-gerief, maar toch … jij bent degene die het meest voelt dat er nu twee plekken zijn die je ‘ons huis’ ‘mijn thuis’ mag noemen.

Hopelijk kan ik voor jou een beetje huis en thuis zijn. Ik ben zo graag je mama. Maar ik vind het dikwijls moeilijk zonder papa. Die ik overigens nog steeds de beste papa van de hele wereld voor jou vind.

Het spijt me dat ik soms zo kan roepen aan de telefoon. Dat ik nadien even in de badkamer ga zitten om te snikken als een klein meisje.
Dat is eigenlijk niets voor jouw oren en ogen.
Dan voel ik me de slechtste moeder van de hele wereld. Je mag altijd mijn emoties zien maar die woorden die ik dan gebruik tegen je vader zijn de mijne en mogen nooit ofte nooit de jouwe worden. Op dit moment zie je en voel je meer dan ooit dat je ouders gescheiden zijn. Dat ze mekaar niet meer graag zien als man en vrouw. (Dat is de zinsnede die ik als een mantra in je oren stop). Dat we elke dag nog voor mekaar kiezen als moeder en vader maar niet meer als koppel. De scheidingsschool heeft opgebracht.

Ik doe zo mijn best om je buiten al mijn twijfel en angst te houden.

Het spijt me dat je soms toch ervaart hoe ik heen en weer geslingerd word tussen liefde en haat. Tussen venijn en begrip. Tussen smeken en versmaden. Het welles-nietes-spelletje dat zich afspeelt in mijn hoofd en hart komt soms, onverwacht, naar buiten. Dan gaat het niet anders dan er gehoor aan te geven. Om rust te vinden. Om geconcentreerd met jou bezig te zijn en niet mijn gedachten steeds een halt toe te roepen.

Het spijt me zo erg.

Ik hoop dat ik jou niet te hard teken, dat de littekens zullen helen en slechts een vage herinnering zijn aan de tijd dat mama en papa aan het scheiden waren.
Je bent nog jong. En zo puur en heerlijk.

Je papa en ik praten over jou nog steeds met humor, liefde, trots. Er is gewoonweg niemand anders met wie ik zo over jou kan praten. Niemand anders houdt van jou net zoals ik dat doe.
Enkel die man die ooit mijn man maar voor altijd jouw papa is.

Het spijt me, lieve kerel. Het spijt me zo vreselijk dat ik het niet volhield. Dat ik het opgaf en het gevecht staakte. Het spijt me …

Advertisements

5 thoughts on “Brief aan mijn slapende zoon

  1. Het is allicht beter dat een kind twee (t)huizen heeft dan één waar steeds electriciteit in de lucht hangt. Je zoon heeft alvast twee liefhebbende ouders, hij is dus goed omringd !

  2. Een (heel erg goed bedoelde) raad van iemand die het als kind meemaakte; gebruik al je energie voor de toekomst, vooral voor je zoon en natuurlijk voor jezelf. Niet voor iets uit het verleden dat niet meer terugkomt.
    Je zoon is er over 10, 20, 30… jaar nog steeds, en die heeft je nodig.

    • Dank je Goya … het is idd moeilijk om afscheid te nemen van dat iets dat ik verloor. Ik ben er soms zo mee bezig dat ik de focus verlies. Je hebt zo ontzettend gelijk. Ben blij dat ik het toch nog eens onder ogen krijg. Fokussen!

  3. Die laatste zin is wat vreemd. Het gevecht staakte? Je bent net wel aan het vechten. Dat toont die tekst juist aan. Hij is prachtig en leerrijk.
    Ik wens je de sterkte en de moed om de volgende stap te zetten. Het aanvaarden en laten rusten wat voorbij is.
    Dus nu nog aanleren wat Goya aangeeft… op naar de toekomst. Laat de windmolens van het verleden rusten. Wees geen “Don Quichot”.

  4. Een supermooie tekst vind ik dit. Ik heb geen persoonlijke ervaring met scheiden, maar ik denk dat het vooral belangrijk is dat ex-partners hun kinderen laten zien dat ze van hen houden en dat ze hen op de een of ander manier duidelijk maken dat zij (hiermee bedoel ik in eerste instantie de kinderen zelf) geen schuld hebben aan de scheiding. Voor zover ik daar, via deze blog, over kan oordelen, ben je heel goed bezig. Ook ik voel me ooit wel eens de slechtste moeder (als ik een moeilijk moment heb en dit, ten onrechte, afreageer op de kinderen). Maar net als jou weet ik, diep vanbinnen, dat ik dat niet ben.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s