Twee en één is twee

Ik leer.
Hoe ik een twee-eenheid met de zoon maak.
Dat is niet gemakkelijk. Hoogste onderscheiding ligt niet in mijn bereik.

Wanneer ik op feestjes zit, naar opendeurdagen ga, met de auto rij, in mijn huis rondloop is dat om de week met twee. De andere week is dat één.
Nooit meer met drie.
Niemand meer die eens over het werk kan praten, kan kijken naar de nesten waarin zoonlief zich werkt, spreekt over muziek op de radio… mee-luistert en geniet.
Niemand meer die in oersaaie gezelschappen naar me knipoogt of me onder tafel een kneep in mijn hand geeft omdat hij weet dat ik me verveel en naar huis wil.

Ik durf het haast niet opschrijven maar de weken met één zijn gemakkelijker dan de weken met twee.
(Soms vraag ik me af of er nog gescheiden vrouwen zijn die dat voelen? We worden toch verondersteld ‘de mama’ ‘de moeder’ te zijn … die idealiter haar kinderen verafgoodt en elke seconde aan hen denkt)

In de weken dat ik alleen ben heb ik een eigen leven. Ik bel met vrienden, ga op stap, nodig thuis uit, eet en drink wanneer en met wie ik wil.
In de weken met twee word ik elke dag geconfronteerd met het feit dat we faalden. Als koppel, als man en vrouw.
Dan denk ik aan Hem die mijn lief niet meer is. Dan zie ik in de ogen van zoonlief zijn vader weerspiegelt, merk ik dat moeder en vader tegelijk zijn niet gemakkelijk is.
Dan denk ik aan liefde die verging met een boot en schipbreuk enzo.
Dan verlang ik, even, weer naar samenzijn met de vader van dit prachtige schone hartveroverende achter het behang klevende kind. Met niemand kan ik praten over de zoon zoals ik dat kan met zijn vader. We houden allebei zo intens van hem dat we in dat onderwerp nog steeds teder, trots en met wederzijds respect kunnen dwalen in gedachten over ‘ons nageslacht’.

Maar het kapt erin. Het snijdt mijn hart … wanneer ik mijn wildebras omhels nadat hij boos werd omdat hij verloor met SuperHero’s. Dat ik het niet instant, meteen en direct kan delen met de man waarmee ik een kind wilde, waarmee ik ouder wilde worden en zijn.

Daarom zijn die weken met twee dikwijls een gevecht met mezelf. Om me niet te verliezen in verdriet en spijt.
Het is gemakkelijker om te praten over dat verdriet met een vriendin, een volwassene, die me troost en steunt. Die me zegt dat ik me niet moet laten doen, dat ik me niet de schuldige hoef te voelen, dat ik er goed uitzie en sterk ben en er beter uitgekomen ben.

Het is zo moeilijk het verdriet te leven. “ik mis papa” “Mama, komen jij en papa nooit meer bij mekaar?” “Mama, is papa nog jouw vriend?”
Dat ik dan ‘neen’ moet zeggen en met Hem moet smsen: “Kom je eten? Hij mist je zo.” Dat ik dan de pracht van vader en zoon samen kan zien en missen. Me geen deel van het geheel meer voel.

Terwijl ik dit schrijf, zit er een krop ter grootte van de klimaatcrisis in mijn keel. Het is onslikbaar, onverteerbaar en verschrikkelijk nefast voor de levensvreugde.
Ik mis hem en Hem en het Hem en Ik. Ik mis het Wij.

Dus ik leer en probeer. Om Twee te zijn. Hij en Ik. Ik en hij. Wij zijn een gezin. Een kleintje weliswaar. Met een geamputeerd deel.
Maar we zijn het. Dat geeft me kracht in tijden van gevecht, van crisis. Het heelt. Hoe langer hoe meer, hoe sterker en beter. Ik leer. En ik val bijna niet meer.

Advertisements

7 thoughts on “Twee en één is twee

  1. Ongelooflijk, hoe goed jij de zaken kan verwoorden! Je doet me met elk blogje opnieuw verbazen. Ik weet inmiddels wel hoe goed je schrijft en toch ben ik telkens weer verrast. Jij zou een boek moeten schrijven, echt waar! Veel mensen zouden zich er in herkennen en er troost uit putten.

  2. Wat Joke schrijft kan ik alleen maar beamen. Je verwoord alles zo mooi, dat ik er stil van word als ik het lees. Misschien ook wel omdat ik in dezelfde situatie zit als jij.

  3. Pfffffft was ah het googelen en kwam op je blog terecht….
    Wat een herkenning!
    Wat fijn om te lezen dat er meer mensen in het zelfde schuitje zitten.
    Dat je niet hoeft uit te leggen hoe diep de pijn gaat in hoeveel nare lagen het gaat zitten. Dat je dezelfde pijn, twijfels en gemis leest bij een ander waar je zelf zo mee worstelt.
    Dat ik je blog lees en de tranen weer zo vrijelijk gaan stromen dat het eindelijk oplucht ipv je gezicht doet verschrompelen!

    Mooie bloem blijf zo mooi schrijven je hebt bij mij een stukje ruimte gecreëerd door je schrijven daar ben ik je dankbaar voor! Dat vreemden je zo kunnen raken in een hele zware tijd is een pareltje!!!

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s