Zo dol niet fijn

Als een dolfijn die zich op het strand werpt, omdat er een sonar wordt getest en ik het geluid niet meer aankan … zo werp ik mij dikwijls op Hem.
Wil ik met Hem delen hoe het met me gaat, wil ik nog steeds zijn fiat bij projecten die ik onderneem … en vergeet ik soms welke kwetsures ik hem deed oplopen.

Er komt dan altijd een tsunami van woede boven. Ik blijf daar nog steeds niet in staan. Dan ga ik plat. Omver. Op mijn bakkes.
Dan huil ik. Omdat er zout in wonden wordt gestrooid en omdat het zeer doet om telkens op dezelfde pijnplek te duwen.

Mijn emotie tegen Zijn bikkelharde rationaliteit.
Mijn schuldgevoel tegen Zijn waarheid.

Godsjimenas zou ik in mijn pubertijd gezegd hebben.
Ik heb het weer lang kunnen volhouden. Mezelf niet bloot geven. Want in naaktheid tegenover elkaar staan is iets dat al bijzonder lang geleden is.
Maar ik mis hem. En ik zie hem graag.

GEEN goede argumenten!
En zeker geen excuus om kopje onder te gaan en hopen dat er een strand is waarop ge u te pletter kunt gooien.

Soms vraag ik me dan af of ik wel in staat ben tot liefde, tot graag zien, tot een relatie.
Rationeel roep ik die gedachten een halt. Ik ben daar wel degelijk toe in staat. Maar niet meer op een Noordpool of in een woestijn. Ik wil groene weiden en bloemmekes en goei weer. En dat er, wanneer het regent, mals water is, zacht en doordringend. Geen doelen te bereiken, geen punten te scoren. Maar gewoon iemand die lief voor me is. Die blij is wanneer hij mijn hoofd ziet. Die blij is gewoonweg omdat ik besta…
Dat ge goed kunt doen, dat ge kunt zorgen, dat ge kunt troosten en dat ge getroost wordt en ziek moogt zijn en zwak en kwetsbaar en …

Bij het herlezen van deze woorden, voel ik het gelijk van anderen opkomen. “Gij zijt echt nog niet toe aan een nieuwe relatie!”
Neen, ik ben daar echt nog niet aan toe.
Ik modder nog te veel aan.
Ik ben modder in persoon.

Het strand is nat, te nat. Herschapen in moeilijk doorwaadbare drek. Met veel schelpengruis dat uw voeten doet bloeden.
Ik werp me. En werp me. Geen tijd om wonden te likken.
Trouwens … een dolfijn die zijn wonden klikt? Dat zag ik nog nooit …

Advertisements

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s