Das schoon

Bij een scheiding verlies je meer dan je partner, je huis, je thuis, je vrienden, je buurt, je gezamelijke sociale leven …
Je verliest ook een stuk familie.

Als er nu één groep mensen is waarvan je zonder morren pikt dat ze met zijn allen in de verdediging gaan en u de grootste trut ter wereld vinden, is het wel uw schoonfamilie.
Ze willen niet luisteren naar uw argumenten, ze keren u de rug toe uit zorg voor hun broer, schoonbroer, oom, neef …
Ge pikt dat. Zonder problemen.
Want dat moet zo.
Mijn familie smeet zich als één blok voor mij… om mij te beschermen tegen ongure individuen die genieten van mijn leed (dat waren er gelukkig niet veel, eigenlijk maar één).
Terwijl zij ook wel hun vragen hadden bij de daden die ik stelde, bleven ze me toch verdedigen tegen éénieder die dezelfde vragen stelde.
Want gij moogt wel kwaad zijn op uw bloedverwant maar een ander moet daar toch schoon zijn mond over houden.

Dat is bloed. Dat is familie. Dat is liefde.

Ik hoor of zie dus zo goed als niemand meer van mijn schoonfamilie. Dat deed in het begin heel veel pijn. Bijna 14 jaar van mijn leven deelde ik lief en leven met hen. Mijn schoonfamilie was tof. De meesten waren lief voor mij.
Met de ene had ik meer contact dan met de andere. De neefjes gaven me mijn eerste blognaam. Ziediswiedadieris? Tantieris!
Het was een een lopend grapje dat me naam en faam bezorgde, een eeuwigheid geleden, in de blogwereld.
Ik houd van die jongens. En zij hielden van mij.
Ook mijn aangetrouwde schoonzussen hadden een boontje voor dat kieken dat zo zot was van hun schoonbroer. Maar helaas …

Ik legde er mij bij neer. Dat het contact verwaterde tot het helemaal droog liep. Dat is nu eenmaal een andere harde realiteit bij een scheiding.

Groot is mijn vreugde dat ik nu merk dat ik niet helemaal dood ben voor hen.

We gaan iets drinken. Wanneer weten we nog niet. De afspraak moet nog vastgelegd worden.
Maar er is een aarzelend mailverkeer … een aftastend praten over gemis en graag zien.
Een uitspreken van spijt en nog meer spijt.
Maar toch met respect, zonder verwijten.

Ik ben gescheiden.
Dat is alles.

Er is zoveel meer dat ons bindt en bij elkaar houdt.
Dus ik heb nu terug een beetje schoonfamilie.
Dat meer vriend is dan familie.
Dat kan nu.
Want ik ben gescheiden.
Dat is alles.

Advertisements

4 thoughts on “Das schoon

  1. Ik merkte dit fenomeen al na 7 jaar samen zijn met m’n vriend… Ik begrijp dus dat het bij jou nog eens zoveel keer erger zal geweest zijn.
    Ik ben blij voor je dat er toch nog een vriendschap kan overblijven! Succes ermee! 😉

  2. Shit man, dit blogje is raak. Ik heb mijn schoonfamilie al heel lang niet meer gezien of gesproken. Het is inderdaad normaal dat ze achter hun zus staan. Ik vind het alleen jammer dat zij alleen maar haar verhaal kennen. Ik had ook een goede band met hun. Het is die eerste stap nemen, wat ik zo moeilijk vind. Wat zeggen, hoe het ijs breken. Verlopig laat ik het nog even zo.

  3. Ik kan je schoonfamilie goed begrijpen. Ze hebben eerst wat tijd nodig gehad om te verwerken wat er gebeurd is. Hierbij werd het beeld dat zij van jou hadden helemaal verengd tot dat ene spreekwoord. Inmiddels hebben ze het verteerd en is hun beeld van jou weer bijgesteld naar hoe ze je voorheen kenden.
    Ik ervaar dat ook zo ten opzichte van mijn vriendinnen. Ik reduceerde ze eerst louter tot ‘overspelige’ vrouwen, maar inmiddels ben ik al veel milder geworden voor hen.
    Als er zoiets gebeurt, is dat voor alle partijen een rouwproces, denk ik.

  4. Pingback: Bloem's blog

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s