Terwijl ik me vooroverbuig, schiet haar beeld voor mijn ogen. Mijn moeke, voorovergebogen in ernst en stilte. Pure concentratie.
Ze was nooit gerust als op 1 november niet alles was gepoetst, geborsteld en versierd. Ze deed dan haar ruiten schort aan, nam emmer, borstel en schuurborstel mee op haar fiets en trok richting haar ouders. Het moest proper zijn anders trok dat op niks. Het was een jaarlijks ritueel dat zich telkens op hetzelfde ritme voordeed.

Ik begreep dat niet. Wat hebben doden er nu aan dat ze gepoetst, geborsteld en versierd worden???
Graven poetsen … dat is iets voor oude mensen.

Ik denk eraan terwijl ik met mijn blote handen het zand wegveeg en het omgevallen potje met plastieken bloemen rechtzet.
Een korte fietstocht leidde me recht naar mijn grootvader. Hij ziet er nog altijd goed uit. De foto waarop hij monkelend in zijn zondags kostuum de fotograaf aankijkt siert hem. Die fotograaf was ik en nu kan ik zien hoe mijn grootvader naar mij keek. Er zit liefde in zijn blik. Deugenietogen, erg jongensachtig. Mijn vake was altijd een rekel. Appels pikken uit de boomgaard van meneer pastoor, haagschool houden op vrijdag, met een gitaar op zijn kin over een borduurtje lopen …
Ik lijk op hem. Net als mijn moeder.
We hebben daar mee geworsteld, mijn moeder en ik. Zij met hem. Ik met haar.
De tijden waren anders toen. Affectie tussen vader en dochter werd niet getoond. Er was weinig intimiteit. Ik heb mijn grootvader slechts 1 keer zien huilen: bij het sterven van zijn zoon, mijn zielsverwant. Grootvaders huilen niet. Nooit.

Ik blijf vegen. Mijn hand wordt ruw en erg vuil. Het baat niet. Het zand blijft liggen waar het ligt.
Plots begrijp ik haar.
Poetsen, borstelen en versieren wil ik zijn graf. Het is een laatste manier van zorgen voor iemand, van zeggen “ik zie u graag”.
Hij was een fier man, geen vuil hier alstublieft. Geen wanorde. Geen rommel.
Proper moet het zijn.
Dat verdient hij.
Laatste rustplaats. Het waren holle woorden uit de grafrede van een koning, ofzo.
Maar dit is wat het is.
De laatste rustplaats van mijn grootvader.
Ik zie hem graag.

One thought on “

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s