Een dikke roze kaars met bloemetjes erop.
Ik krijg een cadeautje.
Ze lacht:”Dat past wel bij jou, vond ik”.
Ik knik en slik de tranen van ontroering weg.

Anderhalf jaar zagen we mekaar niet. Dat is lang. Erg lang wanneer je weet dat we vroeger toch om de twee of drie maanden samen gingen eten.

Mijn hart bonst hard terwijl ik op haar zit te wachten. Afspraak in het oude vertrouwde eethuis, gelegen in mijn oude vertrouwde stad waarin ik eens met Hem zo gelukkig was. Ik bekijk de kaart, leg ze neer en wacht.
Een minuut wordt moeiteloos een half uur.
Ik overdenk wat ik zal zeggen, hoe ik haar zal begroeten.
Zou zij me ook zo gemist hebben? Waarover zullen we praten? Welke onderwerpen snijden we wel of niet aan? Mag ik haar vertellen over Hem en consoorten? Of hou ik dat liever voor mezelf?

Melody Gardot vergezelt me op weg in mijn gedachtengang.
Ik glimlach. Soms geloof ik in voortekens.

Ik verheug me al op haar concert in november. Ik ga er naartoe met prille vriend die me soms schaamteloos verwent en me tracteert op Melody. Nieuwe vriendschappen kunnen zo fijn zijn.

Nadat ze binnenstapt en ik dus toch een klein tranendalletje heb, glijden we als vanouds in het jasje dat vriendschap heet. We praten over onszelf, over onze levens en over emoties. Met haar kon ik altijd zo heerlijk praten over de struikelblokken en de vreugdes die ik ervoer in mijn relaties.
We zijn totaal verschillend van karakter, uiterlijk en zelfs opvattingen.
Het mekaar terugvinden is echt heerlijk.
Voor ik het weet zijn we 6 uur verder …
Zes uren waarin ik dus toch over Hem vertel en mijn immense maar stilaan tanende verdriet. Ze gelooft me … zonder dat ik het moet uitleggen of me verdedigen. Zij vertelt over haar leven en het stuk dat ik gemist heb.
We lachen. Over ouder worden en leesbrillen die daar plots bijpassen. Over het ontdekken en genieten van mooie lingerie. Over ons werk dat zwaar is en veel inspanningen vraagt. Over wat er fout ging tussen Hem en mij. Over relaties in al hun vormen en kleuren. Over begrip, mildheid en vergeving.

Ik rij naar huis met een glimlach op mijn gezicht.
Oude vriendschappen kunnen zo zalig zijn.

Advertisements

3 thoughts on “

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s