The final countdown?

Soms vraag ik me af wanneer het werkelijk ‘de laatste keer’ gaat zijn.
De laatste keer dat we ergens naar toe moeten als ex-koppel.
De laatste keer dat ik een opsomming krijg van alles wat we deelden en dat nu gesplitst is.
De laatste keer dat ik moet kijken naar een blad papier waarop de data van het vonnis en de werkelijke registratie van de scheiding staan.

Elke keer weer bekruipt me het gevoel dat ik gefaald heb.
Ik ben er (weer) niet in geslaagd om een huwelijk uit te zitten tot op het laatst.

De autorit verloopt vlot.
Ik vraag hoe het op zijn werk is.
Hij vraagt niets aan mij.
We praten over de zoon, over de zoon en over de zoon.

We stappen het notariskantoor binnen en wachten. Vijf minuten, tien minuten, een kwartier.
Ik lees een verloren gelopen ‘Nest’ in de wachtkamer.

Nog steeds ben ik me ontzettend bewust van zijn lijfelijke aanwezigheid.
Heel even maar heb ik de neiging om mijn hand op zijn arm te leggen.
Ik hou mezelf in. En dat doe ik de hele tijd nadien ook.

De rit terug is even vlot.
Ik merk hoe we verschillen. In mening, opvatting.
Er is geen onderwerp waarover we kunnen praten zonder dat ik me bewust word van de wijdheid die er tussen ons is.
Ik word weer even niets waard.

Hij zet me af en laat de motor draaien. Geen kopje koffie dus.
Ik zeg: “Tot straks” omdat ik zoonlief naar zijn vader ga brengen.
Hij knikt.
Ik stap uit, open mijn brievenbus.
Ondertussen rijdt hij mijn kleine opritje af en wuift hij nog even.

Het is als een misselijkheid die me overvalt. Ken je dat?
Nog snel rennen voor je aan de wc komt en je moet kotsen tot je hoofdpijn hebt.
Ik bereik nog net mijn achterdeur die ik haastig openzwaai om de gulp van verdriet te lozen.
Ik snik weer.
En snikken.
Met mijn hoofd op de keukentafel, mijn handen ernaast, huil ik heel mijn mascara de vernieling in.
Mijn lijf schokt. Ik kreun. Ik huil. Ik jank.

Ik laat het maar toe.
Ertegen vechten helpt toch niet.

Na 1 jaar single zijn, verlang ik nog altijd naar zijn glimlach.
Verdomme! Godverdomme!

Advertisements

4 thoughts on “The final countdown?

  1. Iemand die je pijn niet ziet, of nog erger, de pijn wel ziet maar weigert er iets aan te doen, is je tranen niet waard. Soms zijn mensen incompatibel. Je hebt je zoon als grootste geschenk en je vrienden als grootste sterkhouders. Het leven is van jou nu …

  2. Er gaat een dag komen, geloof me, dat je dit allemaal achter je kan leggen. Dat je gevoelens voor hem er niet meer zijn. Dit hangt af van persoon tot persoon. Bij de ene duurt dat een jaar, terwijl de andere er 5 vijf jaar over doet.
    Je mag ook weer niet te ver gaan want anders ga je eraan kapot.

  3. En als het dan terug komt dan is het in alle hevigheid. En toch…… wordt het allemaal anders. In de tijd. Ik gun je de tijd.

    Dikke knuffel vanuit een warm hart en uit een somber Drenthe.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s