Ooit in mijn verleden, lang lang geleden, liepen mijn moeder en ik minstens twee meter uit elkaar bij het winkelen. Uit elkaar in de zin van: ik voorop en zij achterop of andersom.
Dat klikte niet, dat winkelen. Terwijl ik into zwart en speciaal was, hield mijn moeder van burlington sokken, scapa toestanden en misschien zelfs van een Millet. (ja ja, ik was 16 toen Jambers bekend werd!)

U ziet het. Die combinatie is fataal voor het ‘fijnengezelligsamenwinkelen’-gevoel.

Dat ging van loodzwaar gezwijg tot ronduit grof gebekt geruzie. Mijn moeder zag het niet zitten. Fluo oorbellen en geschoren haar. Wijdse (weidse?) broeken met strakke Madonna-topjes erop, flamboyante rokken en dito oorbellen.

Nadat ik op mijn 14de mijn Plechtige Communiehaar liet millimeteren met een Bo Derek -vlecht in de nek, was het hek helemaal van de dam. Soms was het ronduit oorlog. Een dochter moet namelijk aangekleed, meneer. En liefst een beetje degelijk, mevrouw.

“Onsiriskentniksvanmode” werd het familiemotto. Ik trok mij daar niet veel van aan. U kent dat wel: Ik heb een persoonlijkheid en die laat ik graag zien.

Toen mijn eerste werkgever mij een reglement liet tekenen waarin stond dat “de leerkracht naar voorbeeld gekleed moet gaan” en ik bijgevolg zelfs geen jeans mocht aandoen, kwamen de truttige rokken snel genoeg naar boven. Een vriendje met een ‘degelijke’ smaak helpt ook wel om u geheel en al volgens gangbare normen te kleden.
Het duurde echter niet lang voor ik ook daar weer over was.
En toen de ex-manlief in mijn leven verscheen mocht ik me weer helemaal laten gaan wat ‘speciallekes’ betreft.

Achteraf bekeken was ik helemaal niet zo’n baanbreker. Nationaal gezien dan. Lokaal brak ik banen dat het niet meer ‘schoon’ was. In het boerengat waar ik toen, en dus op heden terug, woonde, was ik bijna een bezienswaardigheid.
Afijn …

Mijn moeder en ik gingen jaren niet meer samen ‘shoppen’ (wat ik trouwens een lelijk woord vind).
Soms gebeurde het nog wel eens … op mijn dertigste, mijn veertigste mocht ik me totaal in het nieuw steken én … ik mocht dat zelf kiezen!
Zonder commentaar en slechts heel af en toe een opmerking. (Tja, gij zult altijd een specialleke blijven, hee manneke)
Met af en toe een thee- of koffiepauze werden dat zelfs gezellige namiddagen.

Wegens alle turbulentie van de afgelopen twee jaar was het al zo lang geleden dat we nog eens zo’n onderneming aangingen. Nadat ik dinsdag zo verdrietig thuiskwam, vroeg ik haar of ze gisteren tijd voor me had. Ik wilde gewoonweg nog eens weg met mijn mama …

De dichtstbij gelegen Kempense stad werd ons doelwit. (Geen shoppingcenter aan mijn lijf, neen, dank u!)
Het voelde heerlijk.
Mijn mama is een toffe.
Ze luistert naar mij. Ik luister naar haar.
En wat vroeger zo verschrikkelijk was (onze karakters zijn gelijklopend en aldus botsinggevaarlijk tijdens de pubertijd), is nu eenvoudig thuiskomen.

Natuurlijk werd er kledij gekocht. Enkele etalageshopping (wat ik trouwens een lelijk woord vind) is niet mogelijk met mijn mama in de buurt.
Maar vandaag is er geen oorlog meer, geen geruzie. We kijken voor haar en we kijken voor mij. En weten telkens bij het aanwijzen van schoenen, tassen, kleren en jassen heel goed voor wie we wijzen.

Soms durft ze het nog wel eens doen. “Kijk eens voor een kleedje voor een feestje van ons zus? Dan hebt ge gelijk iets om aan te doen.”
Waarbij ik dan heel subtiel aanvoel, hoe ze met zekerheid wil verwachten waarin ik ga verschijnen op een feestje waar de helft van de familie is: niet te kort gerokt, geen decolleté en geen kleurencombinatie waarvan mijn neven en nichten ter plaatse tandpijn krijgen.

Och … mijn mama is mijn mama. Met een vreselijk degelijke kledingsmaak, vind ik.

En terwijl ik naar haar kijk, hoe ze in de rekken zoekt naar iets dat een beetje ‘speciaal’ is binnen de normen van het gangbare, overvalt me een warm gevoel in mijn maag. Ik kijk even naar haar alsof ik haar niet ken. Wat een mooie, ferme, knappe madame is ze. En lief, en zacht en soms bewonderingswaardig naïef. Mijn mama gelooft nog altijd in het goede van de mensheid. Mijn mama is mijn mama!

En ik lijk op haar.

Advertisements

2 thoughts on “

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s