Mijn hart bonst tegen 200 slagen per uur. De hitte stijgt me naar het hoofd. Mijn buik krimpt. Mijn hoofd pulseert als een slagader op drift.

Hij huilt, heeft net de deur dicht geslagen en is met stampende voeten naar zijn bed gerend.

Ik kijk haar aan. Zij kijkt naar mij.

Wat nu?

Ik ga hem achterna en neem hem in mijn armen. Hij is boos. Gefrustreerd. Kwaad ..

Ik word het ook …

dit is een andere zoon, een nieuwe die ik nog niet ken. Die ik  niet nog eens wil zien.

Plots word ik een moeder waar sommige leerkrachten een hekel aan hebben.

Zo één die in staat is om iemand de neus af te bijten en de strot toe te knijpen.

Niemand, maar dan ook niemand mag er voor zorgen dat mijn zoon zich zo rot voelt!

 

Omdat ik me zo machteloos voel, word ik ook boos. Gefrustreerd.

Ik bel. Vertel.

Hij luistert. Reageert.

We zijn het eens. We zitten op dezelfde lijn.

Morgen praten we met drie. Rondetafel-gezinsgesprek.

Niemand maar dan ook niemand mag onze zoon zo’n pijn doen.

 

We zijn nog altijd samen ouders. Als 1 zijn we dan. Als 1.

Advertisements

One thought on “

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s