Zisgoe! Ziskeigoe! En hij ook.

Gisteren zag ik voor de tweede keer hun “Toch bedankt”.
Minder intiem en meer theater deze keer.

Ik zie haar dan staan … en herinner me ‘onze’ eerste stappen in deze wereld.
Ergens haakte ik af. Door vanalles en nog wat. Vooral het nog wat veegden we van tafel.

Ik zeg het haar eerlijk na afloop: Ik ben jaloers, Dominique. Zo jaloers als ik u daar zie staan.
Ze lacht en geeft me een zoen.
Ze weet mijn dromen want ze droomde die ook.
Dat zij ze realiseerde, heeft met doorzettingsvermogen en tegelijk noodzaak te maken. Ik herken het ‘moeten’, het ‘willen’… Ooit realiseer ik het ook.
Ik ben er in ieder geval druk mee bezig. En zij?

Zij en hij staan ergens in de volgende maanden in mijn woonkamer.
Ze zingen. Ze spelen. Ze raken. Ze voelen.

En u? U gaat dat komen zien. Niet?
Ja toch?

Advertisements

One thought on “

  1. lang geleden dat ik nog es bij je langskwam bloem… en nu ik dat wel weer es doe, word ik meteen geraakt door dit cabaret… klinkt niet slecht, leuk concept ook zo in de huiskamer…
    veel plezier als ze bij jou komen… wie weet nodig ik hen ook nog wel es uit!

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s