Engels/Engelen

“Gij gaat altijd zo voor de volle honderd procent”, zegt ze.

Ik kijk even raar op. De laatste jaren had ik het gevoel dat ik er maar vijftig of vijfentwintig procent voor ging. Weinig lukte van de eerste keer, weinig werd volgehouden, ik stortte me in nieuwe avonturen alleen al maar om van de pijn af te zijn. Een mens doet rare dingen wanneer hij getergd wordt.

“Das zo schoon”, zegt ze.

Ik ga niet helemaal akkoord. Honderd procent is goed als er toch wat winst is. Honderd Don Quichote-procent is dwaas en slopend.
De ervaring van de laatste jaren heeft er voor gezorgd dat ik toch wat het geloof in de goedheid der mensheid kwijt ben.
Ze bestaan dus. Slechte mensen met slechte bedoelingen. Ik geloofde het vroeger nooit, maar ze bestaan.
In het begin van mijn bekering vond ik dat bitter. Zo omslaan terwijl ik altijd roze en lief en luchtig was? Het was een schok.

Gisteren was ik zelfs wantrouwiger dan de grootste wantrouwigaard die ooit in mijn buurt heeft geleefd. Het was weer een schok. Ik nogal cynisch en sarcastisch. Hij die zijn geloof uitsprak dat mensen toch goed zijn wanneer ze geboren worden.
Ik die daar staalhard op antwoordde: Ik ken mensen die dat volgens mij toen ook niet waren.

Grofgebekt was ik. Hard.
Even zag ik medelijden in zijn ogen.
Ook dat was een schok.
Ik was dus uitermate geschokt.

Van mezelf. Door mezelf. Door mijn gevoel.

Toen besloot ik: ik wil het niet meer. Ik wil niet meer wantrouwig zijn. Ik wil niet meer cynisch zijn. Even op zoek naar mijn zachtheid.
Het is niet omdat iemand u ooit een mes in de rug stak dat andere mensen dat ook zullen doen. En als ze het doen, kan je het toch niet tegenhouden.
Ik voel hoe het soms slechts 1 persoon hoeft te zijn die me dan volledig verlamt en tegenhoudt.

Fijn dat ik dan even kan praten met lieve, positieve, gelovige mensen.
Ik wil ook weer gelovig worden. (Niet letterlijk want ik vrees dat ontdoping ervoor zorgt dat religie sedert 2006 geen deel meer uitmaakt van mijn leven)
Maar ik wil weer geloven in de mensen om me heen.

En weet je wat? (Bloem roept zichzelf tot orde)
Ik geloof in hen!
Geen gezever, Bloem. Al dat wantrouwen is niet meer nodig.
Deze keer zit je juist!
Met de juiste mensen.
Mijn neus verbeterde.
Ik speur nu scherper.
Het snuffelen kan beginnen!

I’m a believer!

Advertisements

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s