Achter me zingt hij fonetisch het meest verschrikkelijke nummer van dit moment mee. 10 strips onder zijn arm geklemd en heel stoer, zonder de leuning, naar beneden lopend.
Hij neuriet ons de trap af.
Ik glimlach schaterend binnenin.
Het trapgebeuren is altijd zo geweest.
Toen hij vier was wilde hij met alle geweld ALLEEN die trap af. Toen had ik nog een tas bij om onze boeken in te doen. Ik liep dan achteruit de trap af met mijn hand in de richting van zijn elleboog.
“Neen mama, ik doe het ALLEEN!”.
Soms bonsde mijn hart wanneer hij van het rondkijken (totaal geen concentratie, dat enthousiaste kind van mij) bijna de trap afkukelde.
Nu zijn we 6 jaar later en is er geen trapstrijd meer.

Hij mag het alleen doen. Zonder enige commentaar van mijn kant.
Maar ik betrapte mezelf erop dat ik toch nog stiekem naar zijn voeten kijk. Hoe zet hij ze neer? Slaat hij geen trede over?
Het lukt hem allemaal prima. Net zoals hij zich de laatste tijd wel voelt.
Het gaat goed met hem.
Het doet me deugd. Wanneer hij zingt, weet ik dat het ok is.

Mijn zoon is ok.

Nu nog die enorm steile trappen van de bib! Wie zet er nu ook een kinderafdeling op de eerste verdieping???!!!!

Advertisements

3 thoughts on “

  1. ojee! mijn hart slaat ook nog altijd een tel over als onze kleinste op juust dezelfde manier naar beneden gaat … grappig, want hij is ook ons kanariepietje: als hij loopt te zingen is alles dik in orde …

  2. Haha, lijkt me idd niet zo logisch om een kinderafdeling op het eerste verdiep te zetten, kindjes moeten toch gemakkelijk en veilig bij de boeken kunnen 🙂

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s