“En waar is hij nu?”

Voor ik het geijkte antwoord geef: “Nu is hij bij zijn vader.”, schiet het me door het hoofd dat ik eigenlijk helemaal niet weet waar mijn zoon is.
Ja, hij is bij zijn vader. Maar wat dan nog?

Wat heeft hij vandaag gegeten?
Hoe bracht hij het weekend door? Keek hij film? Speelde hij met Lego? Waren de buurjongens thuis?
Ging hij op bezoek bij lieve mensen?
Werd hij omringd door mensen die het beste met hem voorhebben????
Is hij blij? Vrolijk? Verdrietig? Boos?
Hoe laat ging hij slapen?
En waar slaapt hij?

Mijn kind heeft, op negenjarige leeftijd, een leven waarvan ik niks weet. Hij heeft vrienden die ik niet ken. Hij gaat om met mensen waarvan ik niet weet hoe ze heten. Mensen die mijn bestaan ook maar vanuit de coulissen kennen. Mensen die enkel mijn naam kennen en al de verhalen die over mij gedaan worden … maar die mij als persoon nog nooit live zagen of hoorden.

Ik weet het …
iedere moeder moet hier door. Dat je kinderen een eigen leven beginnen te leiden, dat ze kennismaken met goede of slechte mensen …
Maar meestal is dat pas wanneer ze een jaar of 14, 15, 16, 17 zijn…

Niet wanneer ze 9 zijn en je soms dingen vertellen waarvan je hart sneller gaat bonzen ….

Bah!
Ik mis hem.

Advertisements

2 thoughts on “

  1. ja…. dat lijkt me ook heel erg. Die tweede wereld waar je niet van weet en als je flarden hoort van hoe een kind er tegenaan kijkt, ja dan kan je hart wel eens sneller gaan bonzen. Dus moet je je zelf beschermen en schrijf je het op en deel je het en roep ik ook ‘bah’ want het lijkt mij ook heel erg…

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s