Zacht leg ik mijn voeten neer op zijn schoot.
Hij neemt ze in zijn handen en streelt ze.
Ik zucht.
Ik zucht.
Diep. Wat verdrietig. Wat genietend. Met mijn voeten mag gespeeld worden.

Ik heb pijn.
Het pijnlijkste moment van de veertiendaagse week: zoonlief naar zijn vader gebracht.
“Partir, c’est mourir un peu.”
Het is waar.
Ik sterf dan elke keer weer een beetje.
Ook al laat ik hem met een redelijk gerust hart achter.
Hij houdt van zijn vader.
Zijn vader houdt van hem.
Daar hoef ik me geen zorgen over te maken.

Maar het is dat afscheid dat me telkens zo bij de keel grijpt.
Je bouwt een stukje leven op. Wij met zijn tweetjes. Mama en zoon.
Onze eigen humor, onze eigen grapjes. Onze eigen mankementen, onze eigen kibbelingetjes.
Hij is bij mij zoon van een moeder. Ginder is hij zoon van een vader.
En dat zal hij nooit nog samen zijn.
Hoewel we dan nog samen spelletjes doen en ik een glaasje wijn drink. We maken het gezellig met zijn drieën. En toch …
En toch …

Verdomme … vandaag heb ik het weer ff zwaar.
Bah.

Advertisements

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s