En toen verkocht ik boekskes.
Met een handtekening erin.

Dat het raar voelt. Ook wel fijn. Een beetje gejubel bij het bejubeld worden.
Ook wel iets afwerend. “Je moet je niet verplicht voelen, hee.” “Zo goed is het niet, hoor.”

Er is schaam en schaamrood. Er is blos en warmte.
In hun blik zit iets wat ik niet ken. Ik ontdek het en voel me even Columbus of Vasco Da Gama.
Het is als een warmwaterkruik die de kilte van mijn lijf wegneemt op plaatselijke basis. Eventjes ben ik beroemd. Een ambitie die ik koesterde toen ik nog schriel en klein was en met een haarborstel voor de spiegel Kate Bush imiteerde.

Dit is een beroemd-zijn dat me niet past. Het voelt als een foute rok die kromp in de was. Je onderbroek kruipt tussen je billen omdat de naad zich plots elders bevindt.

Ik voel enige gène. Zeker wanneer er iemand zijn verhaal vertelt dat past bij mijn gedicht.
Ga ik zo diep? Ben ik zo open? Zo gevoelig, emotioneel, hard, bezeten, gepassioneerd en meer van dat schoons?
Blijkbaar wel.

Ik schreef een boekje.
En dat wordt gekocht.
C’est ça. C’est tout …

Advertisements

2 thoughts on “

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s