De bleekweide …

“We doen alles wat voor de kinderen het beste is.”, zegt de mevrouw op tv. Ze zit in kleermakerszit tegenover een hele mooie therapeute. De man zit hoger, in de sofa. Zijn kin, zijn hoofd rusten op zijn handen. Hij draagt een last.

Het zouden woorden kunnen zijn die ik sprak. Een situatie die ik meemaakte.
We zaten daar ook anderhalf jaar geleden. Een scheidingsritueel.
Dat zou helpen.

Zoonlief rekende dat anders. Verzet. Boosheid. Weglopen.

Nu weet ik dat hij er nog niet aan toe was. Dat het te vroeg was voor hem. Het ging te snel.

Ik jank van het begin tot het einde.
Zo herkenbaar.
Onze zoon zwijgt ook als vermoord. Geen enkele vraag komt over zijn lippen.
Wat ons betreft is alles ok. Alles is in orde. Geplaatst.

Tot ik dan met mijn moeder praat en zij mij een vraag van hem meegeeft. Een vraag waarvan ik behoorlijk schrik.
Wie was de schuldige in deze scheiding?
Mijn moeder zucht.
Ik slik.

Waarom stelt hij die vraag niet aan mij? Zou hij ze aan zijn vader stellen? Vult hij het antwoord zelf in? Maakt hij het groter, erger dan het werkelijk is? Worstelt hij daarmee?

Ik jank van het begin tot het einde.
Zo verdrietig.
Ik voel hoe mijn kind alleen staat in zijn verdriet. Een verdriet dat ik, dat wij hem hebben aangedaan.

Het programma op tv rakelt veel op. De fundamentele pijn van mijn schuldgevoel davert door mijn lijf. Even wil ik geen woorden van troost.
Mijn verstand weet dat het nu beter is. Dat we enkel nog functioneren als moeder, als vader. En dat we daar ons uiterste best voor doen. Maar mijn lijf herkent een gevoel dat het al even niet meer voelde.

Ik jank van het begin tot het einde.
Herken de schuldgevoelens van de vader, de woorden van de moeder…
Hoe het kind zich uit … door te tekenen, verhalen te maken …
Ik slorp haar woorden op. Zou mijn zoon ook zo denken? Ook zo voelen?

Ik jank van het begin tot het einde van het programma.
Dan sta ik op en schrijf ik deze woorden.
Ze zijn vers vanuit mijn ziel, vanuit mijn immens intens verdriet dat er nog steeds is.
Ik zet ze hier. Opdat ze zouden mogen bestaan. Dat ik ze een plaats geef.
Dank je voor het lezen.

Advertisements

8 thoughts on “De bleekweide …

  1. Kinderen willen een reden, bij mij is die reden er, niet dat dat het makkelijker maakt, maar eenduidiger: dààrom zijn mama en papa uit elkaar …
    Als die reden emotioneel is, of niet duidelijk aanwijsbaar, dan is dat heel erg moeilijk voor een kind.
    😦

  2. Toch een positieve noot op het einde: je laat je woorden bestaan en geeft ze een plaats. En je weet dat je nog functioneert als moeder en hij als vader. Vooral dat is zo belangrijk voor de verwerking van je zoon. Als hij later, als volwassene, op de situatie terug kijkt, zal het ook dat zijn wat hem bijblijft.

  3. pffff…. heftig. Het is toch ook niet uit te leggen, dat maakt het zo moeilijk ook. Want hoeveel woorden je ook gaat gebruiken het blijft een onverteerbaar feit voor kinderen. Zij scheiden niet.
    Weet je Bloem, je kan alleen maar veel van hem houden en ruimte geven zodat hij zijn eigen weg kan vinden, Het blijft lastig en het is juist goed dat hij er wel over praat met ‘anderen’. Hij kan niet anders.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s