Verdriet

“Het voelt aan alsof mijn hart gebroken is.”
Hartverscheurend huilend ligt hij in mijn armen. Zijn hoofd tegen mijn borst, zijn armen om mijn middel.
Ik streel zijn haar en kus zijn voorhoofd.
Immens, intens verdriet.
“Waarom toch?”
Ik moet het antwoord schuldig blijven.
Mijn hart bloedt. Zo graag zou ik de pijn overnemen en het dragen in zijn plaats.
Een grote levensles.
Partir, c’est mourir un peu.

Bart is dood.
Zoon is er het hart van in.
Zijn beste vriend. Onze kat.

Advertisements

10 thoughts on “Verdriet

  1. Niets zo erg als je kind zien lijden. Je zou dan inderdaad zijn pijn willen overnemen en tezelfdertijd besef je dat dit niet alleen niets zou oplossen, maar dat het ook niet aangewezen is. Ik ben er zeker van dat je zoonlief goed zal opvangen.

  2. een trouwe huisvriend zien wegvallen kan hard zijn, ook al weet je dat die dieren normaal gezien een veel korter leven beschoren zijn dan het onze.
    Sterkte aan je zoon, Iris!

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s