Kleine jongen?

Mijn ervaringen met tandartsen zijn ronduit …. euh … traumatisch te noemen. Nadat men ontdekte (rond mijn 24ste) dat ik hartkloppingen krijg van een bepaalde verdoving, werd het al iets beter. Een aangepaste narcosemiddel werd gezocht en gevonden. Oef.
Maar dat de achterkant van mijn mond amper verdoofd geraakt is nog steeds een reden om met een kloppend, bonzend hart naar de tandarts te trekken. Toch probeer ik me trouw aan de jaarlijkse controle te houden. Een mooi gebit vind ik bijzonder belangrijk.
Vandaar dat ik een paar weken geleden nog eens met zware voeten richting praktijk ging.

Daar kreeg ik te horen dat mijn rechter-boven-wijsheidstand het pure daglicht moest zien.
En vandaag was het zover.

Verdoving op verdoving op verdoving in de hoop dat het voze gevoel standhield …
Gelukkig lukte dat al. Ik kreeg het gevoel alsof ik een attaque had gehad waardoor mijn mond lichte zeverachtige neigingen vertoonde. Goed bezig, meneer de tandarts!

Deze keer was het ook een meneer: assistent van de mevrouw die al jaren mijn tanden onder handen neemt.
Lieve jongen. Volgens mij nog niet zo lang afgestudeerd en dus in mijn ogen vrij jong. (Hoe oud zijn afgestudeerde tandartsen trouwens?)
Hij kondigde alles goed aan. (Nu ga ik u een verdoving rechts geven. Hier komt het vervelende prikje van de verdoving links. En dat gaat u even voelen bij de verdoving langs binnen.)
Ontspannen, Iris, ontspannen!

Ik probeer ook steeds vrij standvastig oogcontact te vermijden. Oog in oog met een onbekende op minder dan 30 centimeter afstand … neen, dank u.
Maar als je een drietal kwartier met je mond openligt, gebeurt het natuurlijk al eens dat de ogen afdwalen.
Terwijl zijn gezicht in een schemerzone blijft, bekijk ik de poster achter me.
Bij elke duw en elk getrek beweegt er iets in mijn schemerzone. Ik probeer, onopvallend, even te kijken wat hij nu juist doet.
Wanneer ik het ontdek, wil ik even op mijn tanden bijten om het lachen in te tomen.
Dat gaat natuurlijk niet, dus maak ik er snel een binnenpretje van.

De pas afgestudeerde tandarts beweegt zijn mond telkens wanneer hij een manoeuvre doet. Net als een klein kind dat in opperste concentratie zijn tong uit zijn mond steekt bij het inkleuren van zijn spliksplinternieuwe tekening.
Wanneer hij heel hard beweegt met mijn wijsheidstand, trekt zijn mond van links naar rechts. Wanneer hij duwt, tuit hij zijn lippen.
Wat er voor de rest nog gebeurde, bekeek ik ‘wijs’elijk niet. Stel je voor … een wijsheidstand die plots elders terecht komt wegens mijn slappe lach!

 

Advertisements

4 thoughts on “Kleine jongen?

  1. Haha, ik heb het ook niet zo op tandartsen. Ben 5 jaar niet geweest en toen ik weer ging bleek dat ik 2 tanden moest laten ontzenuwen en dat ik een hoop gaatjes had. Ik ben gedurende bijna een half jaar heel veel naar de tandarts geweest. Het heeft eigenlijk wel een beetje geholpen om de angst te overwinnen :-). Nu let ik er op dat ik telkens meteen al een volgende afspraak boek, liever elk jaar gaan en mss eens een klein gatje hebben, dan weeral een tand te moeten laten ontzenuwen :s

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s