Fantoompijn

Wegens zeer pijnlijke tandartstrekking en toch ontbrekend voorwerp kwam ik op het woord ‘fantoompijn’. Ja, ik kan kort door de bocht gaan. Dat weet u.

Sedert gisterenavond is zoonlief veertien dagen naar zijn ‘ander huis’. Zijn andere ouder. Zijn ander leven.
Ik geraak daar niet aan gewend. Hoe wordt een mens dat gewoon?
Ik vraag het aan u. Want na vijfhonderd vierendertig en een halve zelfhulpboek weet ik nog steeds geen antwoord op de vraag. Er zal waarschijnlijk ook wel geen geijkt antwoord zijn.
Dat weet ik.

Een mens kan zo missen. Zowel als in weg als in vergissen.Een ontbrekend iets. ‘t Is weg. Helemaal weg. Geen greintje dat er overblijft. Verleden tijd. Er zijn vage herinneringen. Foto’s beelden uit wat er ooit geweest is. Maar ‘t is dus weg.

Iets missen dat er niet meer is. Ik kan dat goed. Een krak ben ik daarin.
En de kenners onder u weten dat ik het al even niet meer over de zoon heb.
Neen, we komen weer bij het oude zeer. (Mijn tandpijn is er niets tegen.)

Pas op, ik ben flink. Ik doedagoe.
Ik ben al op een punt beland dat ik kan glimlachen bij de capriolen die de ex uitvoert. Hij is goed bezig. Ik zie dat aan zijn gezicht. Ik merk dat aan zijn gedrag. Hij is terug gelukkig.
Ik ben dat ook.
Maar het blijft een ander soort geluk. Een apart geluk.
En mag ik het nog eens zeggen?
Heel even alstublieft?
Ik zal het fluisteren, stilletjes uitroepen. En als je het niet wil horen of zien of lezen, klik mij dan maar even weg.
Maar het moet eruit.

Ik mis hem. Ik mis hem.

‘t Is als een afgezet been. Als een shellshock die af en toe het roer overneemt.
En zonder de zoon voelt het erger.

Daar zal ook wel één of ander therapeutisch verhaal achter zitten. Maar ik hoef het niet te weten. Niet nu. Ook dat is al genoeg geweest.
Afijn …

Het is dat ik terug naar de tandarts moest gisteren. Ontsteking op mijn wijsheidstand die er niet meer is. Fantoompijn.
De tandarts gaf me een spoeling, schreef wat pilletjes voor en waarschijnlijk ben ik er van af tegen maandag.
Wie geeft me hier een spoeling tegen het verdriet van gemis? Wie schrijft het pilletje ‘ikbenvooraltijdeneeuwigoveru’ ?

Melancholie nam het over. Ik word eenzaam van deze muziek. Ook nog gekregen van het lief van ‘t metekind. Schoon.

Advertisements

3 thoughts on “Fantoompijn

  1. Het enige wat ik kan bedenken is: “het kan geen kwaad”. Je mag hem missen. Sterker nog, je moet hem missen. Want dat maakte wat je voordien had de moeite waard. Zolang dat missen maar niet verlammend of haatdragend werkt.

  2. Chattheo is momenteel ook bij de andere ouder,…en ik mis hem met vlagen maar ik geniet ook, meer dan ik hem mis,….ik kijk altijd uit naar de kleine ademperiodes,…..omdat Chattheo nogal intens is,….:-). Maar ik moet eerlijk zijn, ik zie hem in die periode ook vaak,….hij verdwijnt niet helemaal,…..en morgen komt hij logeren, want zijn papa belde dat hij het niet meer aankon 🙂

  3. ik ben al blij dat ik dit soort gemis niet hoef te ondergaan, Iris
    Nu onze kids allebei de deur uit zijn, vind ik het trouwens zalig rustig (soms)… 😉

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s