En toen ging het mis …

Het feit dat ik dit kan schrijven verheugt mij zeer…
Terwijl ik normaal gezien vrijdagochtend olijk en vrolijk naar huis had moeten gaan, bleken de evenwichtszenuwen ‘te sterk geprikkeld’ geweest geworden te zijn. De gevolgen daarvan wens ik toe aan de grootste staatsvijand of iemand in die orde. (mmmm, er schiet me wel iemand te binnen nu, hihihihi)

Het verhaal van Bloem en haar over het paard getilde slakkenhuis.
Terwijl de dokter een prothese in mijn oor plaatste, heeft hij dus mijn evenwichtszenuwen geraakt.
Toen ik die vrijdagochtend, na een ietwat onrustige en draaierige nacht, de dokter zag, gaf hij me aanwijzingen voor diezelfde dag. (rustig aandoen, niet tillen, geen druk uitoefenen, niet persen …)
Hij was nog geen kwartier de deur uit toen ik mij wilde aankleden.

Ik bespaar u de details van mijn volledige ‘overgeving’ maar het was dirty tot in the details.
Twee dagen heb ik de ziel uit mijn lijf gekotst (excusez le mot), vier dagen heb ik alles dubbel gezien.
Ik verzeker u … het hoofd van zoonlief zie ik erg graag maar in het vierdubbel is dat teveel.
Te zwak om te protesteren tegen de verpleegster die voor de vierde keer de thermometer in mijn rechteroor wilde steken. (Niet doen, mevrouw, ik ben namelijk geopereerd aan dat rechtse oor!). Te slap om mezelf te wassen. (O, wat word ik een vervelende bejaarde dame!)Te ziek om te spreken tegen mijn enorm ongeruste ouders die voor de tweede keer die dag op bezoek kwamen. Mijn vader was in alle staten. Hij onderging een vijftal jaren geleden dezelfde operatie en reed na twee dagen al zelf met de auto rond.

Ik bespaar u de visie die ik ontwikkelde over de gezondheidszorg en zijn personeel.
Ik smeek alleen aan alle verpleegsterscholen (is dat nog een correct woord?) dat ze ook een les in vriendelijkheid en empathie meegeven aan hun leerlingen. Vragen aan een vrouw die de ziel uit haar lijf braakt of ze ‘tot aan het lavabootje geraakt’, is hemeltergend wreed! Nah!

Stappen gaat nog wankel.
Ik loop een beetje wijdbeens door mijn huis.
Ik hoor geluiden die ik niet kende.
Ik ben toch wel zeker drie kilo afgevallen. (Das een kilo per dag dat ik niets at)
Ik word vertroeteld en verwend door mijn ouders die drie keer per dag langskomen om te zien of ik niet de trap afdonderde of verdronk in het bad dat ik perse nu wil nemen. Mijn mama doet druppeltjes in mijn oor. Mijn vader laat de rolluiken ‘s avonds omlaag en komt ze elke ochtend om 9 uur weer naar boven doen. Ze maken soep voor me klaar en geven me een zoen wanneer ik uitgeput in bed lig.
Ik heb een lief vriendje dat mijn hand vasthoudt wanneer ik toch even moet janken omdat ik me zo ellendig voel.

Ik geniet van mijn rust en mijn stilte.
Zoonlief heeft de beste vader ter wereld want volgens de afspraken woont hij nu eigenlijk hier. Zijn papa ving hem op met een vanzelfsprekendheid die me weer meteen ontroerde. (Ofcourse! 🙂 )

En dan eindig ik dit verwarde relaas met een dooddoener van jewelste: Zolang we maar gezond zijn! Lang leve het leven!

Advertisements

17 thoughts on “En toen ging het mis …

    • Dat weet ik op woensdag zeker maar na de winderige dag van vandaag kreunde mijn huis op een voor mij geheel nieuwe manier dus ik denk dat dat wel gelukt is 🙂

  1. Holy moly Bloempje. Wat moet je wat meemaken. En wat fijn dat je ouders dit doen en ook kunnen doen. De rest komt wel weer. En nu maar mooie muziekjes zoeken die je oren strelen…….. tot alle ellende weer vergeten is

  2. Vreselijk om zo mottig te zijn! Heb ooit eens weken aan een stuk met draaiingen gelopen. Gelukkig moest ik net niet kotsen. Blij dat het ondertussen al stukken met je beter gaat!

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s