Hij kamt mijn haren. Terwijl ik weer snotter en jank.

Huilen met geluid. Vanuit uw buik en tenen en toppen enzo.

Er is liefde. Er is kracht. Veel volgehoudenheid, voor zover dat een woord is.

Hij kamt mijn haren.

Zegt als in een mantra: laat maar komen, laat maar komen, het moet eruit.

Janken omdat er weer een afscheid is. Een afscheid dat al bijna vier jaar gaande is en nu definitief moet worden.

Nog nooit kamde iemand mijn haren met zoveel tederheid. Zijn ene beschadigde hand streelt wat hij kamde. Zijn andere hanteert de borstel als was ik van porselein. Terwijl ik als een zware woeste beer mijn verdriet uitbrul.

Waaraan verdien ik deze man?

Terwijl ik huil om de ene, staat de andere als een rots in mijn gecompliceerde branding. Verslaat tsunami na tsunami. Maakt meer plaats voor mijn verdriet dan ikzelf doe. Is geduldig en vastberaden. En herhaalt als een mantra: Ben jij maar iris, wees maar iris, het liefst iris. Ik hoor dat veel de laatste dagen. Blijkbaar is iris zijn voor sommige mensen heel fijn.

Maar vandaag is dat moeilijk. Zou ik het liefst iemand anders zijn.

Omdat ik nog steeds zo rauw ben vanbinnen. Ooit wil ik terug graag-zien. Ooit wil ik terug liefde voelen. Ooit …

Advertisements

4 thoughts on “

  1. Het komt wel hoor. Ik mag elke morgen luisteren naar Yasmine omdat dochterlief die liedjes zo schitterend vindt.
    Toch ook even een woordje voor je rots in de iris-branding: respect.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s