Elke ochtend zie ik de wereld ontwaken. Terwijl ik in een ijskoude schoolbus luister naar het gebabbel van de chauffeur, kijk ik rond me en zie ik hoe lichten aan en uit gaan, hoe mensen ontbijten, gedag zeggen tegen hun vrouw en kind…

Het maakt me wat weemoedig.
Heerlijk vind ik het: binnenkijken bij andere mensen. Waar staat de televisie? Hoe is de woonkamer ingedeeld? Wie ontbijt er aangekleed of in badjas?
Dan voel ik me even een buitenstaander, iemand die er niet bijhoort. Dat is een melancholisch gevoel. Iets dat verdriet met hoop verbindt. ‘s Morgens heeft nog niemand zijn masker op. Met slaap in de ogen ziet een mens er mooi uit.

Er is veel liefde in woonkamers. Er wordt koffie ingeschonken, ontbijtgranen geserveerd. Er worden jassen toegeritst, boekentassen gedragen. Er wordt geknuffeld, gezoend en heeeeeeeel lang gezwaaid.
“Goeiemorgen, juf” … ik hoor het zo’n veertig keer, elke ochtend wanneer ik een kind de bus op help. Met mijn verschrikkelijk onmodieus fluohesje over mijn mooie nieuwe/oude jas uit de kringloopwinkel laat ik hen oversteken. Bordje in de hand. Pas op, schoolgaande kinderen.

Soms is wat bijverdienen best fijn …

Advertisements

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s