Ben er helemaal stuk van …

Soms denk ik dat ik het niet meer kan. Ik zeg het ook regelmatig: Ik kan het niet, ik kan het niet meer.

Dan gaat het niet over mijn benen in mijn nek leggen (tot mijn 40ste gekund!), mijn duim tegen mijn arm leggen (kan ik nog steeds), winnen bij een aardbei-eten-wedstrijdje (nooit meer gedaan), 24 uur wakker blijven en nog steeds het beste van mezelf geven (is geleden van mijn 24ste ofzo) …

Het gaat over graag-zien. Blij worden dat iemand er is, dat iemand je vastpakt. Romantische toestanden van briefjes in de brooddoos, gratis Hallmarkkaartjes sturen, verrassingsdineetje organiseren, liefdesgedichten schrijven en dramatisch huilen wanneer de andere boos is.
Ik kan het niet meer.
Het lijkt alsof ik stuk ben voor de liefde.

Ik weet dat je ‘liefdes’ niet met elkaar mag vergelijken maar ik weet/voel/denk dat ik nooit nog iemand zo graag ga zien als de ex.
Momenteel is dat een frustratie. Ik word verondersteld van iemand heel graag te zien. Hij ziet me zo graag. Beziet me als een supervrouw. Dan verdient hij het toch dat hij dat dubbel en dik terugkrijgt?
De twijfel steekt de kop op.

Hoe komt dat toch?
Mensen die me al lezen vanaf 2004 (Amai, ik blog al bijna 10 jaar!) weten hoe ‘besotted’ ik altijd was van de vader van mijn kind. Miljoenen letters spendeerde ik aan het schreeuwen over de daken. Terwijl ik de laatste jaren vanbinnen stilletjesaan doodging. Toch maar blijven roepen. Lomp kieken!
Ik nam me voor dat het nooit meer zou gebeuren. De schijn hooghouden en vooral niet laten zien dat ik diep vanbinnen hoe langer hoe wanhopiger werd. Nie wieder!

Dus nu zeg ik wat ik denk en voel wanneer ik het denk en voel. Nog steeds conflictvermijdend omfloerst met duizend kilo watten. Maar ik zeg het al. Zo flink. Kus van de juf en een bank vooruit.

Goed bezig, Iris, zeggen ze dan.

Hoe komt het dan toch dat ik vanbinnen af en toe nog steeds dood ben? Dramatische zinsnede om aan te duiden dat ik op bepaalde momenten niets voel. Geen liefde. Geen vreugde. Geen verdriet. Niets.
Leeg. Op. Uit.

Gelukkig zink ik niet meer in de diepe put waarin ik 4 jaar geleden viel en waar ik, zeer langzaam en met ontzettend veel hulp, vol builen en blauwe plekken uitkroop tot op het punt waar ik nu ben. De val brak al mijn botten. Helemaal stuk was ik er van.
En nu?
Nog stukker?

Advertisements

9 thoughts on “Ben er helemaal stuk van …

  1. Elke nieuwe liefde is een beetje anders. Ik denk ook wel eens “ah, ik was toen zo verliefd, ik kon de wereld aan.” Ik ben voorzichtiger geworden en ik vind dat ook spijtig. De vorige keer werd het al gauw een gevang en moest ik er uit. Ik verlangde naar de dagen dat hij er niet was en vreesde zijn terugkomst, maar ik hield me een spiegel voor.
    Nu zie ik op tegen zijn weggaan en doe ik niks liever dan naar hem kijken. Ik ben nog steeds voorzichtig, maar ik kan het niet helpen dat ik een klein beetje hysterisch wordt als hij weer eens gaat sporten met zijn ex en laat thuis komt zonder iets te zeggen. Ik eet mezelf op en maak dan soms dingen kapot door een stomme opmerking. Maar het gevoel is er wel, ik neem zijn hand en doe mijn ogen toe en zet een stap voorwaarts. Ik vergeet een deel van mijn praktische bekommernissen en probeer mezelf niet te verliezen door af en toe ook eens iets te verwachten. Hij is toch mijn lief, zeg!

    • Ik herken het helemaal…
      Ik worstel vooral met het feit dat ik iemand 12 jaar doodgraag zag en dat ik die grote liefde op een heel andere manier leerde/leer kennen. En dat doet pijn want dat is meestal niet de manier waarop/waarom ik van hem hield.
      Knap dat jouw lief en zijn ex nog zo goed met elkaar kunnen opschieten en vooral heel knap van jou dat je vertrouwen groot genoeg is om hen dat te gunnen. Hij is zeker jouw lief!!!

  2. Ik vind dit heel moeilijk om een zinnig antwoord te geven; Ik vrees dat ik daarvoor te kort je blog volg; Ik weet ook niet of je voor je grote liefdesverdriet ooit hulp gezocht heb bij een psycholoog. Want het is duidelijk dat je nog vol liefdesverdriet zit. Je hart is nog niet vrij. En ik vrees dat je daardoor niet helemaal je zelf kan overgeven aan de liefde. Ik wens je heel veel sterkte om eruit te raken!

    • Lief van je dat je iets zegt ook al kennen we mekaar idd niog niet zo goed.
      Wat hulp zoeken betreft, ben ik verder gegaan dan je je kan indenken. (Geen internetmateriaal …)
      Ik heb nog steeds mensen die me professioneel helpen, dus dat zit goed.
      Het loslaten wordt dus wekelijks onder handen genomen en besproken. Ik ben nogal vasthoudend … ook met dingen die niet zo goed voor me zijn.

  3. Als ik het goed begrijp ben je 12 Jaar met de vader van je kind geweest, dan duurt het 6 jaar voor je over de breuk bent lees ik in de boekskes,…….geef je nieuwe liefde een kans, want iemand die je een supervrouw vindt, ga je niet op elke straathoek vinden,……en weet dat graag zien heel veel facetten heeft,…….en ik was alleen maar opgelucht toen de ex vertrok :-), maar ik beken, als Big morgen zou vertrekken, u vindt een in liefdesverdriet wentelende Carrie terug!

    • Dan heb ik er nog drie te gaan πŸ™‚

      Door veel te praten probeer ik het ‘nief lief’ zeker een kans te geven. Hij vindt trouwens dat ik het supergoed doe. Zijn reactie op mijn blog was een dikke knuffel en nu zegt hij telkens wanneer ik iets lief zeg: Je zegt wel dat je het niet kan maar je bent het nu aan het kunnen. Hij is lief πŸ™‚

  4. Jeetje…wordt er een beetje stil van…. Mijn ex kan OOK geen afscheid van mij nemen. We zijn bijna 2 jaar uit elkaar. Hij BLIJFT berichten sturen, elke dag maar weer! Ook IK zie hem nog graag, maar ik weet na 14 jaar met hem samen te zijn geweest, dat het NIKS uithaalt. Hij heeft de nare eigenschap om over ALLES te liegen. Mijn huisarts heeft dan ook wel eens het woord pathalogische leugenaar genoemd…. Ik kan hem ook niet meer vertrouwen als ik bij hem terug moest gaan. Ik heb dat al eens gedaan, en dan word ik continue geconfronteerd met zijn romances van tijdens mijn afwezigheid. Ik zou OOK graag verder willen met een nieuwe liefde, maar ik hik tegen hetzelfde probleem aan als jij…. Ik mis de ex nog teveel, dus kan ik mij niet voor de volle 100% inzetten in een nieuwe relatie! Terwijl ik niet eens bij hem terug wil!!! Elke minuut vd dag zit hij nog in mijn hoofd! Dus ik WEET ongeveer WEL wat JIJ voelt….

    • Ik herken je argumenten. Soms is liefde alleen niet genoeg. Soms komen er ook andere zaken kijken bij het feit dat je niet meer samen kan/wil zijn.
      Ik heb het heel erg moeilijk met afscheid nemen van het beeld dat ik jaren van hem had. Hij was de ware, de grote liefde. En dat blijkt dus niet zo te zijn.

      Ik ben degene die hem bedrogen heeft. Ik ben er ziek van geworden en heb me jaren niets waard gevoeld. Terwijl de grootste reden van dat bedrog was dat ik me al een enorm lange tijd niets meer waard voelde en ook geen kans meer zag om iets goeds te doen of goed genoeg te zijn.
      Passief-agressief en conflictvermijdend koos ik voor de weg van de (toen) minste weerstand. Niet goed dus …

      Ik heb het mezelf, met heel veel hulp en moeite, vergeven. Het zal wss wel altijd een zwarte bladzijde uit mijn leven blijven maar ik weiger om me na al die tijd nog af te breken daarvoor. Ik was slechts mens, een hele zwakke, angstige, bange mens die een vlucht uit de woestijn verkoos …
      En jammer genoeg was ik geen jood die de zee kon splijten… dus ik verdronk. (Dat laatste met enige ironie πŸ™‚ )

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s