Mijn zakdoek ligt nat en verfrommeld in mijn rechterhand. Hij knijpt zachtjes in mijn andere. Ik laat de tranen even stromen en kijk hem dan glimlachend aan. Hij draait wat met zijn ogen en kijkt naar zijn linkerkant. “Mama huilt weer”, mimet hij naar zijn vader.
Ik kijk naar links en zie hoe hij heel stevig onze beide handen vastheeft. Ik manoeuvreer een beetje, zodat mijn hand die van zijn vader niet raakt. We raken elkaar nu bijna drie jaar amper aan. Het is ook niet meer nodig dat te doen.

Het beeld is bijna symbolisch. Ik zie hoe die grote liefde waarin ik jaren rotsvast geloofde verenigd wordt in datgene wat ons altijd dierbaar blijft. Onze zoon. Wijzelf bestaan al even niet meer en verwijderen hoe langer hoe meer van elkaar. Maar dat kind dat we samen maakten zal ons altijd verbinden.

We doen ons best. Zaterdag drie uur en een half met de ‘ooit’ man van mijn leven in een helse binnenspeeltuin. Zoonlief straalt. Zondag naar het schoolfeest van een naburige school omdat we samen met de zoon willen beslissen welke secundaire school hem binnen twee jaar zal passen. Vanavond naar Kinepolis met een Quick vooraf.
Het zijn vreselijke momenten voor mij. Telkens komt dat verdriet naar boven.
Ik zie hoe hij twee keer over zijn baard wrijft voor hij een grapje vertelt. Hoe hij giechelt of luidop lacht met de film. Hoe hij lief glimlacht naar de zoon.
Het is me allemaal zo vertrouwd en toch lijkt het al iets uit een ver verleden. Een verleden dat gekleurd werd door liefde en door haat. Felle gevoelens die niet overleefden.

Mijn leven is vlakker dan vroeger. Rustiger ook. Ik voel hoe ik op mijn plooi ben gekomen, hoe ik mijn evenwicht vind in dit leven. Er blijft dat gemis, maar het is meer een gemis van iets dat lang geleden is dan van iets dat nog kan bestaan.
Ik huil veel dit weekend. Verdriet kan verteren. Maar dat doet het niet meer. Ik laat het komen, laat het stromen. En kijk dan glimlachend naar de mensen om me heen. Die aan de zijlijn supporteren of voluit in mijn kring komen staan om me te dragen en lief te hebben.

Zoonlief werd elf. Wij keken The Monuments Men. Zoon en ik zelfs voor de tweede keer. En weer huilde ik. Met de douche-kerstscene waarin Bill Murray verrast wordt door zijn kompaan die het opgestuurde plaatje draait terwijl het hele kamp hoort hoe zijn familie hem mist en voor hem zingt. Ik snik luidop, met mijn zakdoek in mijn mond om het snikken te smoren. Ik kijk niet naar links omdat ik weet dat hij ook traant.

De cirkel lijkt rond. Terwijl ik 16 jaar stapelverliefd op hem werd toen ik hem zag huilen bij Titanic, neem ik hoe langer hoe meer afscheid bij dit wenen.
Het is voorbij.
Ik ben alleen.

Maar niet eenzaam …

Advertisements

12 thoughts on “

  1. Ik krijg hier kippevel bij het lezen, echt. Ik hoop dat je het nu ook kan loslaten en je hart vrijmaken, zodat er opnieuw ruimte en plaats is voor iets anders. Het is enerzijds fijn dat je nog dingen doet samen met je ex, om je kind te plezieren, anderzijds, opletten dat je kindjelief geen valse hoop meer heeft.

    • Dat laatste is zeer lang nog het geval geweest. Doordat hij de laatste maanden volledig afstand neemt, lukt het me beter om hem los te laten. Maar je kan hier echt wel lezen wat voor een strijd het is (geweest). Gelukkig heb ik ontzettend veel lieve vrienden šŸ™‚

  2. hey bloem , leuk te lezen dat je nog steeds blogt. we hebben hele tijd terug contact gehad via mijn blog “life of agony” , over de wending , weet niet of je t nog weet. in al die tijd weer paar zware lessen rijker.

    groetejs danny

    • Dat weet ik nog heel goed hoor! In al die tijd idd veel zware lessen gehad. Heb het gevoel dat het nog niet over is … Hopelijk gaat het goed met je!

      • Nee , na dagtherapie terug kracht opgebouwd , weer het gevoel alles aan te kunnen , en dan kruist iemand je pad. 10 maand intens geluk , komt abrupt tot een einde door herbeleven van haar zwaar verleden als kind , zou PTSS zijn , heeft dringend hulp nodig , maar sluit zich zo op en gooide iedereen die om haar geeft uit haar leven. is alsof de klappen steeds zwaarder worden die je krijgt en de onmacht des te groter.

          • inderdaad..alsof je steeds weer dezelfde test krijgt..alleen elke keer zwaarder..probeer het te plaatsen door te uiten via mijn facebook…en door te tekenen…maar het blijft hangen…het steeds weer aan jezelf twijfelen en terug opbouwen wat weer eens geschonden bij jezelf is de zwaarste taak

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s