Mijn Hollandse tuinkabouter

Hij neemt mijn hand en drukt ze zacht. Ik knijp glimlachend terug. Lachen is het sleutelwoord. Mijn wangen doen er pijn van.

Het is een fijn gevoel. Ik lach graag.
Terwijl hij me jaren geleden erg heeft doen huilen. De eerste man die me ‘dumpte’.
Die twijfelachtige titel krijgt hij.
De eerste man waar ik ‘over’ geraakte. Dat is hij ook.

“We bouwden een droomwereld”, zegt hij. En dan lachen we allebei weer.
Het was zo. ‘We’ konden geen realiteit zijn.
Een Nederlandse Amerikaan of een Amerikaanse Nederlander. Kies maar hoe je hem noemt, die naam betekent redelijk onbereikbaar, niet?

Af en toe spreken we nog eens af. Wanneer hij ‘op het continent’ is, so to speak.
Dan wil hij hele andere dingen dan ik, if you know what I mean.
Ik glimlach dan en wrijf medelevend over zijn arm, I’ll stand my ground.
Enkel vrienden nog, yes we can!
We made a deal!.

Hij maakte me blij op een moment dat ik alleen maar kon huilen. Hij liet me zien hoe het ‘wel’ kan. En daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn.
Maar this ship has sailed en nu zitten we ashore.

Hij blijft mijn Hollandse tuinkabouter.
Dat kleine mannetje dat zijn nationaliteit enkel in lengte geen eer aandoet.
Hij was lief.
Ooit mijn lief.
Nu lief.

Nu is er een ander mijn lief. En lief.
We proberen het nog een keer. We zien wel waar we stranden.
Ik bouw een nieuwe wereld.
De mijne …

Advertisements

16 thoughts on “Mijn Hollandse tuinkabouter

  1. Pingback: Omen Amen | Bloem's blog

  2. Pingback: Ver-trouw-d | Bloem's blog

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s