5:00 u. Ik zit aan mijn computer. Over drie uur moet ik wakker worden en opstaan maar mijn lijf ligt dus duidelijk voor op schema. Het oefent. Het oefent tranen.

Ik herlees de teksten die ik schreef voor de viering in de kerk. Kerken zijn niet meteen mijn habitat. Ik word meteen mijn puberteit ingesleurd en krijg haast een indigestie van de ‘schijn’heiligheid die ik mocht ervaren met leden van de katholieke kerk.

En toch … deze keer haalde ik mijn beste bijbelkennis naar boven. Ik schrok ervan hoeveel er nog steeds aanwezig is in dit lijf van mij.

Ik doe dat voor haar. Mijn moeke.

Zeer religieus. Zeer gelovig. Met als tweede habitat die kerk waar ik straks zal spreken.

Er kunnen geen twee overtuigingen zijn die zo ver van elkaar liggen. Toch voelde ik me altijd heel verbonden met haar. Haar huis was mijn tweede thuis. Elke dag wanneer ik mijn rolluiken omhoog doe zie ik het.

Dan denk ik aan haar. Niet zoveel als ik de afgelopen week deed. Maar wel elke dag heel even.

Ik zal haar missen en alles wat ze voor me betekende. En ja, ik ken de zinsnede “Bewaar de goede herinneringen, ze zal altijd bij je zijn.” zeer goed.

Maar vandaag heb ik daar even niks aan. Want mijn lijf oefent verdriet. Het oefent tranen.

Advertisements

11 thoughts on “

  1. Pingback: Omen Amen | Bloem's blog

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s