Moe-der

Als een jongetje loopt hij door mijn huis. Deze bijna vijftigjarige grijze man die net onder mijn arm kan lopen. Hij zucht. En zucht. Heel diep.

Dat kan hij goed. Als een kind dat huiswerk moet maken of zijn kamer moet opruimen. Alleen gaat het bij hem om graag leven en blij kunnen zijn. Dat vindt hij moeilijk.

Hij glimlacht wanneer ik naar hem kijk. Een mooie grimas. Hij kan het niet laten om even over mijn hoofd te strelen. Ik glimlach terug. Er komt een teder gevoel in mij naar boven. Omdat ik hem wil beschermen tegen de grote boze buitenwereld. Omdat ik bang ben dat men hem pijn doet of kwetst. Dat moedergevoel is allesomvattend groot.

Hij maakt zich klaar voor de uitstap. Naar de grote stad. Kunst bekijken ofzo. Dat doet hij graag. Dat maakt hem blij. Ik supporter bij dat klaarmaken. Ga, lief, ga.

Mijn schouders trekken op. Mijn maag zet uit. Mijn borst ademt kort en ondiep. Ik vergat dat ik er moe van zou worden. Erg moe. Moe-der dan moe.

Een vijftigjarig kind is niet altijd gemakkelijk om te dragen. Dat weegt door.

Wat doe je met een aanbod grote liefde?

Wat doe je met moe-heid?

Loslaten, zeggen de boekjes. Laat dat nu net iets zijn dat ik heel moeilijk vind. Waar ik heel moe van word.

Ik loop door het huis. Ik zucht. En zucht. Heel diep.

Advertisements

4 thoughts on “Moe-der

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s