Spuug

We lopen elkaar tegemoet. Ik op mijn sloffen, hij in werkkloffie. Ik glimlach al breed omdat ik nu eenmaal een vriendelijk meisje ben. Hij heeft me nog niet gezien.

Ik wacht op de ontmoeting.

Plots spuugt hij een vieze rochel op de grond. Gelukkig is mijn oprit van grint en niet van stenen. Het vocht verdwijnt in een plukje gras dat de vrijheid vond om daar te groeien.

Jakkes! Als er iets is waar ik echt de kriebels van krijg, is dat wel rochelspugende mannen in werkkledij. Iets in mij roert zich. Jakkes! Jakkes! Jakkes!

Mijn glimlach was al gebeiteld dus die ziet hij wanneer hij opkijkt. Hij krijgt geen tijd om mijn afgrijzen te zien.

Plots krijg ik een scheve grimas van hem terug. Ook hij is van de vriendelijke kant. Rimpels op zijn jonge gezicht maken de glimlach wat krom en vervallen.

We kruisen elkaar. Ik loop hem voorbij en reik naar de brievenbus. Niets. Geen kaartje of briefje en hemel zij dank ook geen rekeningen. De laatste dag van de maand moet ik ook daar niks van hebben.

Wanneer ik terug naar mijn achterdeur loop, ontwijk ik heel handig het plukje gras waarop hij rochelde. Nu ja, ik denk toch dat het dat plukje was. Of misschien wel dat andere daar…

Bijna op mijn tenen loop ik alleen op alles wat grint is.

Stel je voor, een rochel aan mijn mooie sloffen …

JAKKES! JAKKES! JAKKES!

Advertisements

10 thoughts on “Spuug

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s