Liefde van vroeger ..

Het voordeel van zes jaar uit elkaar zijn is dat ik nu echt kan zeggen dat ik over hem ben. Dat heeft me toch wel zeker vijf jaar gekost. Daar heb ik hard aan gewerkt. En hij heeft (onbedoeld) een heleboel dingen gedaan waardoor het nóg minder moeilijk werd.

Het nadeel is dat ik nu veel objectiever kan terugkijken naar die relatie, dat leven. En dat ik dan toch weer even heel subjectief in mijn emotie wordt gedrukt.

Door het blogje van begin deze week kwam ik weer terecht bij Martika.

Ik was het vergeten. Helemaal uit mijn hoofd en hart verdwenen. Door alle zwartigheid van scheiden en niet meer samen zijn overspoelt.

Dit was één van de nummers die we op zondagmiddag samen zongen in de woonkamer. Hij aan de piano en ik natuurlijk luidkeels kwelen. Mijn hand op zijn schouder, mijn blik op zijn handen.

Ik geloof nu weer terug dat hij me toen graag gezien heeft. Dat kon ik lezen in zijn ogen wanneer ik zong. Ik was het vergeten maar ik weet het nu weer. Hij hield van mij.

Wat nadien kwam was pure haat en wreedheid. Ik werd letterlijk en figuurlijk helemaal dooreengeschud. Tot mijn hoofd en mijn benen niet meer bij elkaar hoorden. Zo hard dat ik niet meer wist waar boven of onder was. Ook dat durf ik nu al te vertellen. Het zal voor altijd littekens nalaten. Ik ben er een beetje stuk door.

Maar dit liedje is een hoogtepunt van de liefde van mijn leven. Die hij altijd wel zal blijven. En voor hem ben ik dat ook. Het doet me deugd dat te kunnen zeggen en denken en voelen.

Zo’n liefde komt maar één keer. Wat nadien komt, is ook liefde. Een andere soort. Zachter en milder. Geruster en trager. Veiliger ook. Geen reden tot angst voor kwetsuren of rammelingen. Minder heftig en intens. Maar ook mooi. Ook de moeite waard.

Maar nooit meer hetzelfde.

En voor het eerst sinds die tijd kan ik zeggen: Gelukkig maar!

 

Advertisements

17 thoughts on “Liefde van vroeger ..

  1. Beste Bloem, ik vind dit een heel interessant stukje. En dat liedje is een parel. Heel soms denk ik dat mijn liefde direct van het tweede soort is en was omdat ik de eerste soort er uit filterde denk ik.

    • Das heel fijn voor jou! Ik benijd dat wel wat. Ik had het ook graag zo gehad….maar dat is niet gelukt. Ik probeer de littekens te beschouwen als oorlogswonden. En dat ik daar trots op mag zijn … of zoiets.

  2. 6 jaar, we delen dezelfde geschiedenis … Ongelooflijk mooi hoe je nu de draad op een andere manier kan oppikken. Oorlogswonden, of littekens, net zoals zwangerschapsstriemen op je lijf. Het teken dat je hebt geleefd, dat er mooie dingen waren/zijn en zullen zijn, die maken dat jij, jij bent. Dikke knuffel. En een toost op het leven (en een afgewerkte keuken :)).

  3. Mooi om te lezen waar je nu bent. Een stuk wrangheid waar tegelijkertijd ook een niet te willen missen onderdeel aan vast zit. Het komt uiteindelijk weer allemaal samen op één plek waar je inderdaad zelfs trots op mag zijn. Of zoiets… X

    • Ja, ik versta dat dat een beetje vreemd lijkt. Maar ik heb nooit iemand zo graag gezien en ik denk (hoop) het ook nooit meer op die manier te doen. En hij is de vader van mijn zoon … en dat is voor het leven …

  4. Mooi geschreven. Ik zit nu in maand 8. Ik hoop over 5 jaar en 4 maanden ook zoiets moois te kunnen schrijven. Ik weet dat iemand de liefde van je leven kan zijn vanwege de intensiteit van de liefde, toen die er was. Ik heb maar liefst twee geschenken uit het huwelijk, een jongen en een meisje. Zij zijn inderdaad voor het leven.

  5. Het is verschrikkelijk wat haat en wreedheid kan veroorzaken, maar je bent na een lange tijd in een rustiger vaarwater gekomen.
    Gelukkig maar!

  6. Mooi om dit nu te lezen. Want ik lees al langer dan zes jaar je blog. Opnieuw herken ik de melancholie. Ook al duurde het bij mij niet zolang… eroverheen geraken. Toch lang genoeg om dit te herkennen. Sterke lady, jij!

    • Dank je wel voor het mooie compliment. Ik wist niet dat ik nog lezers had van vóór 2010. 🙂 toen blogde ik wel anders. Superfijn dat je volgde.

  7. Lieve Bloem, ik lees ook al langer je blog en hoe vaak ik me ook herken in je verhaal, nu ben ik het niet eens met je. Ik dacht dat het nooit meer kon, nooit meer zo onstuimig, nooit meer zo intens als die eerste keer… Het kan wel een tweede keer, echt zoals Madonna het zingt “touched for the very first time”. En nu hoop ik dat het ook nog een derde keer kan, want het is opnieuw niet gelukt om die vlam gaande te houden, teveel banaliteiten en beslommeringen.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s