Quand c’est? Voor wanneer ist?

Haar ogen vullen zich met tranen. Het komt wat onverwacht. Ik leg mijn hand op haar arm en dan omhelst ze me.

Wat onwennig beantwoord ik haar omhelzing.

“Zou je dat willen doen?” “Echt?”

Ik knik van ‘natuurlijk’.

“Na de examens”.

Ik knik van ‘heel goed’.

“Wat fijn dat ik je hier tegenkwam”.

Ik knik van ‘idem’.

We gaan onze eigen weg en ik slik even heel hard terwijl ik omdraai.Het kom weer zo veel op mijn weg. Misschien is het een teken, misschien gewoon toeval.

Na de examens ga ik een nakend afscheid voorbereiden. het zal de eerste keer zijn dat er nog geen overledene is …

Ik weet niet goed hoe ik me daarbij moet voelen. Er is altijd dat verlangen in mij om mee te dragen, te steunen, te troosten. Er is ook de hypergevoelige iris die met het minste geringste weent.

Dood, sterven, afscheid …het komt veel op mijn weg. Misschien toch een teken?

Advertisements

6 thoughts on “Quand c’est? Voor wanneer ist?

  1. Het is deel van het leven en de kans dat we het op onze weg tegenkomen stijgt met toenemende jaren en stijgende cirkels van mensen die je kent. Dat is mathematica. Maar het kan natuurlijk ook een teken zijn.

  2. Het is dikwijls moeilijk als iemand iets van je vraagt. Je denkt “nee”nu niet maar zegt “ja”.
    Het is fijn om mensen te helpen of te troosten. ‘t Is beslist niet egoistisch als je besluit voor jezelf te kiezen
    Soms wil je alleen maar even rust en stilte.

    • Ja en dat is jammer. Wat warmte en een luisterend oor … meer moet dat niet zijn … Ik denk altijd maar: Wat zou ik willen? En dat probeer ik ook zelf te doen.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s