Ik wil niet wachten …

 

 

En zo zit ik dus al bijna twee maanden thuis. Correctie: lig ik thuis. Dat is in het begin ontzettend leuk. Geen verbeterwerk, geen planning maken, geen leerlijnen uitstippelen voor kinderen die onder het M-decreet vallen, geen toezichten, geen vermoeidheid of pijn…

In januari koos ik ervoor om mijn huis te ontmesten. U leest dat goed. Ont-mes-ten. Mijn woning is een paradijs voor mensen die nostalgie en weemoed hoog in het vaandel dragen. Elke dag rommelde ik een half uurtje in elke kamer. Dat het na een maand zo goed als voor mekaar is zegt iets over de grootte van mijn woonst.

Marie Kondo-gewijs baande ik me een weg tussen oude souvenirs en het verleden. Ik ontdeed me van nodeloze spullen en ging te werk volgens het motto: word ik er gelukkig van en/of heb ik het nodig? In die volgorde, ja. Want sehnsucht en craving poets je er niet zo maar uit.

Het is een heerlijk gevoel. Rondkijken en weten dat er zelfs tot ín de kasten orde is. In mijn leven is dat een unicum. Ik geef mezelf een pluim. In de orde van lido en Riodansers. Met pompons en benen in de lucht.

Nu is het dus februari. Ik verveel me. Ik kijk voor de tigste keer naar Dawson’s Creek en erger me voor de zoveelste keer aan die Joey die niet voor Pacey kiest. Ze mag hem altijd eens bij me langs sturen hoewel ik vorige vrijdag leerde dat hij een hele stoute man is in The Affair. Waarvoor ik me misschien toch Netflix moet aanschaffen.

Ik verdiep me in House Rules seizoen drie. Waarvan ik al lang weet wie er gewonnen is.

Nieuwe series roetsjen voorbij mijn afstandsbediening. en ik verveel me. O wat verveel ik me.

De mogelijkheden zijn niet legio. Ik heb nog steeds erg veel pijn. Terwijl de dokter zegt dat de zenuw is hersteld en dat er geen druk meer is op de hernia. Een uur op een stoel zorgt ervoor dat ik twee uur moet platliggen. Echt platliggen waarbij tv kijken of lezen zeer moeilijk is.

Zou ik gaan voor een derde opinie? Of leg ik me er bij neer (letterlijk) dat dit de toekomst is? We beginnen aan maand acht… En ik ben het beu. Zo beu! BAH!

Advertisements

12 thoughts on “Ik wil niet wachten …

  1. Aiaiai. Verder doen.
    Van mijn hernia operatie herinner ik me vooral dat ik anderhalve maand met pijn rondliep. Dat uiteindelijk een kijkoperatie nodig was om een stukje van de discus weg te nemen. Dat de druk dan wel van de zenuw was maar dat de (anderhalve maand overbelaste) zenuw minstens twee maand nodig had om weer op zijn effen te komen. Het is niet evident. Doe maar voorzichtig aan.

  2. Een derde opinie is altijd goed. Anders blijf je het je afvragen of je er goed aan hebt gedaan.
    Probeer je te focussen op iets dat je wel zou kunnen doen. Ook al ben je ziek. Online zijn interessante cursussen die op te splitsen zijn. Maar ik snap dat je contact mist.

  3. Ik werd in 2008 geopereerd na 7 maand sukkelen. Ik kon voordien niet op een stoel blijven zitten, werd gek van de pijn. Ik denk dat ik na een 8-tal weken terug ben gaan werken (50%), hoewel iedereen het mij eigenlijk nog afraadde, maar ik was blij buiten te zijn. Pas na een half jaar ging ik weer fulltime werken. Het heeft wel nog twee jaar geduurd voor ik geen uitstraling meer voelde. Dat deed geen pijn, dat was er alleen, maar dat bleek uitzonderlijk te zijn.

    Nu ben ik momenteel weer wat op de sukkel, lees: hernia is back (I feel your pain), maar ben ik ervan overtuigd dat het goed komt met doorgedreven kine-oefeningen.

    Niet opgeven. En als je twijfelt als de arts: dan voor een andere opinie. Jij voelt je lijf. Ik veranderde ook en toen werd alles beter…

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s