Met vermaak

om leed

lijdt ze

niet meer

en zeker

niet minder

maar

word ik

minder

dan mijn

gedacht

en deelt zij

met lief

het leed

heb ik

versmaad

vermaakt

Advertisements

“Moet dat? Moet dat echt? Ik wil niet!!!!”

Mijn argumenten van ‘ik wil dat je uit je comfortzone komt en eens iets meemaakt dat buiten je leefwereld ligt’ worden van tafel geveegd en bestempeld als je reinste ‘b***lsh***t.

Hij grommelt en gromt door het huis. Pubers verzet en gezeur. Mompelend stapt hij in de auto. Zet zit achteruit met de armen over elkaar. Protest. Fysiek en verbaal. Groot protest dat zich uit in stilte en brommend geprevel.

Ik bestel een glas wijn en vriend bestelt een trappist. Hij moet niets. Neen! Niets. Tokkelt op zijn gsm en verandert in gedachten zijn moeder in een uitroeibare aliën.

Na een kwartier is een ice-tea welkom en gaat hij persoonlijk in de aanschuifrij staan.

Ik vertel hem het verhaal van Django,   probeer hem te motiveren en te ontspannen. Schouders worden opgehaald en zijn mond blijft bits.

Onverwacht komt er een leuke kennis bij ons zitten. Het gesprek gaat over jazz en uiteraard over Django. Mijn leuke kennis is een kenner.

” Weet je? Je zou met een teletijdmachine een eeuw terug gaan en dan uitkomen bij de muziek die je nu gaat horen.”

Voor het eerst zie ik zijn ogen richting het podium gaan. Dat staat nog kaal en kil te wachten op de warmte van muzikanten met een groot hart.

Hij knikt geïnteresseerd toegeeflijk. Mijn kennis weet hoe hij zoonlief moet aanpakken.

De gsm verdwijnt in mijn handtas en de muzikanten starten.

Ik waan me even terug op Lambertmontmartre waar het groepje een fijne ontdekking was. Deze zomer toen de vriend en ik nog meer met elkaar optrokken.

Een diepe zucht ontsnapt me. Zoonlief kijkt opzij en knipoogt. Oef … hij is ontdooid.

Wanneer ik hem betrap op meetikken met zijn voet, ontspan ik helemaal.

“Wie vind je de coolste?” vraag ik hem na verloop van tijd.

Heel ernstig antwoordt hij: “De trompettist … of misschien wel de basspeler.”

We luisteren verder.

Het wordt mooi.

Ik bewandel de dunne lijn tussen loslaten en overhalen. Wat is moeder-zijn soms uitdagend.

Maar mooi. Heel mooi.

 

 

 

Het is erover

Kwis in schoolrefter. Ronde 8. Triviale zaken.

Vraag: Welke huwelijksverjaardag vier je bij 12 jaar?

Voor ik het besef, zeg ik met hoogstironische stem: Ik zou het niet weten. Zo ver geraakte ik geen van beide keren.

Stilte valt tussen al het geroezemoes van de andere ploegen. Even wordt ze pijnlijk maar snel onderbroken door vader van beste vriend van zoonlief. “Ik denk een houten verjaardag” Zijn stem bibbert een beetje maar hervindt snel zijn zijn kracht.

Moeder van beste vriend van zoonlief bevestigt: “Ja, dat denk ik ook.”

Het is zover. Ik kan er grappen over maken. Het is erover.

 

Random gedachtengang

(Na een aflevering van Midsomer Murders)

Als ik vermoord word en ze onderzoeken mijn kamer, hoop ik dat ik ze net opruimde.

Blijkbaar ben je een fan ‘van het goede leven’, wanneer ze een puinhoop vinden.

Ik ben fan van het supergoede leven. Als u begrijpt wat ik bedoel.

Echt-ig

Het schrijven van levensverhalen brengt me dikwijls heel dichtbij iemand’s eigenheid. Niemand is puurder dan wanneer er verdriet of woede is. Deze week ontmoette ik dochter en partner van een vrij jonge vrouw. Kanker. En alles wat er maar mis kan gaan.

Zeer aangrijpend levensverhaal. Zonder in details te treden (ik ondertekende een zwijgplichtig papier) … ik was onder de indruk van hoeveel pech een mens kan hebben in zijn leven.

Even de kleinere mens in mij laten spreken: het helpt me om me te realiseren dat ik het zo slecht nog niet heb. Dat mijn eigen levensverhaal nog niet zo ziel-ig is. Dat ik best reden heb om geluk-kig te zijn.

Voordat ik ging lezen, ontmoette ik hen nog kort. Ze gaf me een kaartje. Een bedankkaartje. Het gaf me een krop in mijn keel. Dat ben ik niet gewend. Als vrijwilliger beoog ik geen zware bedankingen of lofbetuiging. Hun ogen bij het afscheid zeggen dikwijls genoeg.

Dan voel ik dus hoe iemand diep van binnen is. Je hebt verschillende reacties: ogen die neerslaan, een omhelzing, sterke handdruk, slap handje, tranen, strakheid, drama, …

Dat is mooi om zien.

Ook ik kan dan slechts alleen mezelf zijn. Dan voel ik hoe ik zacht word, wat week en tegelijk heel sterk en ondersteunend. Met mijn lengte toren ik dikwijls boven hen uit (verdriet maakt echt kleiner) en dan kan ik me voorover buigen en hen een kneepje, hand of omhelzing geven.

Zonder neerbuigend of arrogant te willen doen …

het geeft me dan zo’n goed gevoel. Dat ik mensen kan helpen in hun verdriet.

Ik merkte in mijn eigen leven … : geluk deel je zo gemakkelijk met anderen. In verdriet sta je dikwijls alleen. Iedereen verwerkt een overlijden op zijn eigen manier. Ik zie hoe het mensen uit elkaar drijft en hoe het mensen verbindt.

Ik ben zo blij dat ik een schakel mag zijn.

Slotsom na deze verbale tsunami en van de hak op de tak springend relaas: Wat doe ik mijn vrijwilligerswerk graag!

Ziel-ig

Alleen ziek zijn is zielig. Mijn lakens moeten verschoond worden omdat ik zweet alsof ik in een heet bad lig. Dat ik trouwens ook voor mezelf moeten laten vollopen. Zonder eucalyptus want dat vergat ik in huis te halen en er is niemand die dat instant voor me doet.

Kreunend en steunend hijs ik me een losse kledij (want een jeans is zo pijnlijk met een pijnlijke buik) en rij ik auto-gewijs naar de de Albert Heijn voor broodjes want morgen wil ik echt wel terug gaan werken.

Lang leve de online doktersafspraken die een telefoontje overbodig maken. Lang leve de online agenda’s die ervoor zorgen dat mijn collega’s weten wat ik van plan was met mijn leerlingen vandaag. Voor wie ik me ook onmisbaar voel want ocharme de dutskes.

Wat voel ik me zielig. Ik wil een kopje warme thee met citroen dat ik niet zelf moet maken. Ik wil een hand die mijn rug streelt en me langzaam in slaap wiegt. Ik wil warmte die niet afkomstig is van een warmwaterkruik mét neppelsje (lees dat woord eens tien keer na elkaar).

Gelukkig is er Alicja met haar prachtige programma. Ideaal om te kijken met koortsig hoofd en zakdoekenneus. De kat spint zich tegen mijn buik en knort me de gezelligheid in. Ik ontspan. Ik word ziek. Ik ben het al.