Grote mensen

Van grote mensen-doen. Ik doe dat graag. Op uw 3 de school ingaan en er waarschijnlijk pas op uw 67 uitkomen. Dat vraagt gewoon om af en toe iets baldadig. Iets verzetterig. Iets rebels. Of gewoon even iets volwassen. Dat kan ook.

Vandaag deed ik van congres. In Brussel. De stad waar iets meer dan 8 jaar geleden een congres mijn leven op zijn kop zette. Voorzichtigheid is de moeder van de porseleinenkast dus ik zette deze keer mijn juffenbrilletje op en deed mijn haar plat tegen mijn hoofd zodat elke mogelijke aantrekkelijkheid in de kiem werd gesmoord en ik geen vodden zou aanvangen. Zoals ze dat in het schoon Vlaams zeggen.

Onder de indruk luisterde ik naar buitenlandse meneren en mevrouwen wiens Engels veel haar had en bijgevolg een uitdaging tot verstaan waren. Ik vroeg assertief aan de twee enthousiaste Nederlanders voor me of ze wat stiller konden praten. Het duurde een lange tijd voor ik het durfde vragen. Hun reactie was heerlijk onverwacht. Beiden verontschuldigden zich en ik had nadien een leuk gesprekje met hen. Toch weer een Hollander tegengekomen dus. (Monkelende glimlach om plots besef).

Na een tsunami van toespraken die me wat licht in het hoofd maakten, mochten we lunchen met sjieke broodjes en moderne wraps waarbij ik overal zocht tot ik iets tonijnerigs vond. Want ik ben een moeilijk mens aan tafel maar gelukkig alleen aan tafel.

Toen kwamen de workshops en daar zat ze. Kerygma. Of dat denk ik toch.

In tijden van blogmeetings en girlbloggers en blogawards holde ik van de ene meeting naar de andere met mijn ego onder mijn arm en mijn armen vol medebloggers. En zij schreef/schrijft zo leuk om te lezen en nog leuker om te benijden. Ze was het. Ja, ze was het!

En ik durfde niet. Ik durfde niet tegen haar zeggen: Hej, ben jij Ilse van Gentblogt?

Ik durfde niet. Zeker niet nadat ik me weer met volle enthousiasme en harig Engels in het pedagogische discours smeet zoals ik me altijd kan smijten.

Misschien moet ik terug meedoen aan blogmeetings? Dan zal ik het durven. Ja, dan durf ik het.

Advertisements

Honderddagengeluk

Zag je het ook? Op facebook of twitter?
We gaan met z’n allen aan het geluk. Honderd dagen.

Mezelf kennende (disciplineloos en lui) waag ik me meestal niet aan dat soort uitdagingen. “Tisgoedvoorefkes” U kent dat wel.

Ondanks dat feit, ga ik er dan nu toch ook even voor. Geluk?! Ik verdien dat!
Het verdriet van de laatste weken is aanwezig maar mijn dagen zijn niet donker gekleurd. De zon zit achter de wolken. Ze piept regelmatig.
Ik draai mijn gezicht dan met graagte naar haar toe. De stralen verwarmen mijn neus en bezorgen me sproeten van hier tot Tokio. Ik laat het met goesting gebeuren.

Honderdagengelukuitdaging, hier kom ik! Hopelijk (ge)lukt het me deze keer wel.

Vandaag is mijn dag 1.
Op bezoek geweest in de naburige Daltonschool. Even kijken hoe ze dat daar doen.
En fijn dat het was. Inspiratie opgedaan!
Yep. Ik heb geluk met mijn job.
1622434_10152367017675362_189329340_o

Virtual reality

Het zal in 2005 of 2006 geweest zijn dat ik Uw Moeder en Tante Annie ontmoette. In real life zoals dat toen heette. Nu waarschijnlijk ook nog wel …

Het was in een tijd dat ik blogde als een TGV. Ik woonde blogawards bij, zakte door met allerlei high-class bloggers en nestelde mij met graagte in het rijtje van “blogsters die door mensen gekend zijn.”
Ik leefde aan een snelheid die duizelingwekkend was voor mijn naasten en geliefden. Het voelde heerlijk, het was fantastisch.
Internet kan zo schoon zijn.

Uiteindelijk bleek het een vlucht te zijn. Wegrennen van iets dat u tegenhoudt, dat u remt, dat van u een zwartkijker maakt met een zelfvertrouwen ter grootte van een dwerggrondel is soms gemakkelijker dan in de orkaan te gaan staan. (Weliswaar zonder graan, maar toch …). Ik verwachtte enkel dat ik weggeblazen zou worden, zonder mededogen verpletterd …

Dat gebeurde ook want uiteindelijk vindt een orkaan u toch altijd als hij daar goesting in heeft.
Ik verdween van de aardbodem. Ik werd weggekatapulteerd uit de virtuele en reële wereld.
Tien maanden van mijn leven stapte ik eruit. Met als enige bezigheid “The life of Bloem”. Analyse onder het toeziend oog van allerlei -peuten, -logen en -tisten.
Ik kan u verzekeren dat “in nood kent men zijn vrienden” een waarheid als een koe is. Ik werd opgenomen in een warmte die ongezien was. Echte vrienden werden onderscheiden van de minder goede. Gelukkig waren er dat slechts enkele. Het mes in mijn rug werd met bedachtzaamheid geplant, koel en weloverwogen. De bezorgdheid van zoveel lieve mensen werd mijn schild, mijn pantser.
Omdat ik mijn eigen schild liet zakken. Het werd te zwaar om te tillen. Zij deden het voor mij.

Een tijd stilstaan kan deugd doen, noodzakelijk zijn.
Je wereld verandert erdoor.
Net zoals mijn realiteit veranderde ook de virtualiteit. De high-class bloggers bleven niet hangen, de sneltrein werd een boemmeltje.
Terwijl ik vroeger altijd dacht dat het beste nog moest komen, dat het ooit ooit ooit wel allemaal goed zou komen, leerde ik om in het hier en nu te leven. Zemelachtig gezwets, esotherisch gezever? Yes, totally!
Maar zo’n goed motto!

Om hier nu even een bocht van veel graden te maken: Appelogen zette vandaag volgend filmpje op het net.

Paul Miller (die voor mij een nobele onbekende was tot op heden) ging er ook even uit. Virtueel weliswaar. Back to basics. Zelfonderzoek en alles erop en eraan.

Je zou denken dat hij gelukkiger zou worden, zijn heil zou vinden in het echte, ware, pure leven. Net zoals ik dat voelde tijdens mijn sabbatjaar. Niet echt dus.

Uiteindelijk is zo’n sabbatjaar slechts de aanloop naar een uitbarsting van creativiteit, goedvoelen, thuiskomen. Te lang stilstaan zorgt voor opstopping, constipatie in de hoogste graad. Dat merk ik wanneer ik worstel met wat nog steeds pijn doet, wanneer ik tot in den treure Candy Crush speel, op de momenten dat ik verlamd en neergeslagen in mijn zetel zak. Actie is het enige dat helpt. Contact, gesprekken, chatten, ontmoeten. Het helpt.

 

Het afgelopen jaar leerde ik veel mensen kennen. Leuke, lieve, toffe, grappige mensen. Waar ik ze vond? Op het internet en intecht. Mijn orkaan ging liggen, werd een windje dat af en toe probeert me van mijn sokken te blazen. Soms lukt hem dat nog. Meestal ga ik dan even liggen en sta ik nadien weer op.

Leest u tussen de regels ook dat het goed met me gaat?

 

 

Mogelijke fb-update

Bloem werd gelukgewenst door WordPress. Al vijf jaar blog ik bij hen en ze blijken het nog altijd leuk te vinden.
Vijf jaar??
Dat wil zeggen dat ik in totaal al euh … 8 jaar blog …
Van 28 april 2004 om juist te zijn.
Amai.
Kent u mijn leven al?

Statuele status

Het leuke van Stats is dat je kan zien welke zoektermen er worden gebruikt om je blog te vinden.
Gisteren en vandaag werd er nadrukkelijk gesurft op ‘manipulatieve medemens’.
Misschien dat er toch spijkers met koppen op nagels geslagen worden.

En zoals ik zei: steeds welkom voor een live ‘klapke’.
It’s simply the best!

Zever in pakskes …

Wat is dat hier toch allemaal? Hier sta ik, met mijn bollekeszakdoek en mijn roze riek in aanslag. ‘t Is hier van mij en niet van u. Van mijn erf, zeg ik u!

Neen, niet gij die mij graag leest en lieve reacties geeft. En ook niet gij, die geen reacties geeft maar mij in het dagelijkse leven omhelst en verwarmt. En gij moogt blijven, gij met de glimlach en de supporter-cheerleader-pompons in de lucht. En oooo jaaaa, gij moogt zeker blijven met uw knuffels en uw lievigheid. Omhels me maar!

Want dat is wel een gezever hier hee. Waarom zou ik me laten doen door een stelletje erfbedervers die iets slecht met mij van zin zijn? Ja, gij daar … die me nekt en klein wil krijgen.
Waarom? Dat weet ik niet. Zal ik waarschijnlijk nooit echt weten.
Ge moogt weten dat ik er kapot van was, dat het me zo pijn deed dat ik bijna terug in mijn oude patroon van emotionele afhankelijkheid verviel.
Maar ik sta er weer.
“Wees als riet, buig maar breek niet!”
En dat is wat ik ga doen.
Het is hier van mij. Dit is mijn plek.
Hier blijf ik wonen.
Nu ik weet dat ze meelezen … kan ik nog steeds mezelf zijn. Ze raken me. Tot in het diepste van mijn kern. Ze nemen mijn hart, mijn ziel, rukken hem uit mijn lichaam en stampen erop, spugen …

Want er is een kant van hen die ik niet kende, wat ze zeiden was niet waar, de spelletjes die ze speelden, zullen ze winnen.
Maar ik zet de regen in brand, het water stroomt over mijn gezicht en ik verbrand, word as.
Ik zal herrijzen. Als feniks vermomd zal ik beter worden. Ik geloof erin.
Ik ben riet. Ik buig maar ik breek niet (meer)

Dus ik blijf hier, dit is mijn plek!
Dikke kussen aan alle lieve mensen die lieve mailtjes stuurden. U bent lief! Mijn lief!

Toch wat pepvoer for the mind

“Jullie zullen daadwerkelijk vrij zijn,
niet wanneer je dagen zonder zorgen,
noch je nachten zonder een wens en een weeklacht zijn,
maar veeleer als deze dingen je aangorden
en je er toch bovenuitstijgt,
naakt en onbegrensd.”
Kahlil Gibran

Kahlil kan het uitleggen. Goed uitleggen.
Vandaag beklijft het even. Ik heb zin om te stijgen.
Boven alles uit.

Vanavond een drankje met bloggers. Zo lang geleden. Het idee alleen al doet deugd.
Mag ik nog wat volk uitnodigen? Entrepot Du Congo it is … voor lieve mensen only. 🙂