Vulkaan

En plots barst ik uit. De lava stroomt in giftige gulpen. Geen overlevenden lijkt het wel…

Toch slaag ik erin om het gesprek in betere banen te leiden. Omdat gedane zaken geen keer nemen. Omdat het heden en de toekomst belangrijker zijn dan het verleden.

Het voelde alleen zo heerlijk om dat te laten stromen. Om even stoom af te laten. Om even de klep van de snelkoker te tillen en 120 graden irritatie te laten ontsnappen.

Dat ik nadien tril en beef, nam ik er ook even  graag bij. Want ik ben niet bang meer. En niet meer bang zijn, geeft ongekende kracht. BOE!

 

Advertisements

Lang geleden

En plots ben ik boos. Om roddels, om pejoratieve opmerkingen, om kinderlijk gedrag, op dictatoriale beslissingen …

Ik word niet graag behandeld als een kleuter, als iemand die van kwade wil is, als iemand die automatisch dwarsligt.

Dat ben ik niet. Dat ben ik echtentechtig niet.

Het verhaal van honing of stroop of azijn?

Jakkes.

Vandaag ben ik boos.

En mijn ultieme boosbrullaatmemetrustnummer is dat van Anouk.

NAH!

Geweld(ig) huishoudelijk

De laatste dagen komt het weer veel op mijn weg.
Geweld.
De onrechtvaardigheid ervan.
Vooral het volkomen machteloos gevoel dat je hebt wanneer het je overkomt.

Ik begrijp dat niet. Dat een man zoiets kan doen.
Ik begrijp dat echt niet.

Ik begrijp wel de vrouwen die bij zo’n man blijven.
Die denken dat het maar éénmalig is. Dat het wel overgaat.
Hij meent het niet zo. Vanbinnen is hij een goede man.

En het ergste verontschuldigende argument: Het is mijn eigen schuld. Ik verdien dit. Ik begrijp hem wel …

De afgelopen dagen word ik weer helemaal door elkaar geschud.
Mannen die er vanbuiten heel aantrekkelijk, slim, gevoelig, betrokken en boeiend uitzien, kunnen zodanig veel geweld gebruiken dat een vrouw erdoor verandert voor de rest van haar leven.

Het is wraakroepend. Het brengt iets slechts in mij naarboven. Ik blijf achter met een wrange nasmaak in mijn mond …

Ik begrijp het niet. Ik begrijp het echt niet.

Impulsiviteit

Ik heb daar last van.
Een gevoel of een gedacht krijgen en daar meteen op anticiperen in woord en daad.
Dat is ambetant. Dat is niet constructief…
Nu ja … dat KAN het zijn.

Ik trainde gedurende een aantal jaren op het ‘niet toegeven’ aan die impuls. Want ik verzeil dan altijd in emoties. Waardoor er tranen aan te pas komen en als er iets is dat de meeste mensen vervelend of vies vinden is het wanneer er een huilbui elke rationaliteit uitsluit.
Het lukte me. Slechts één keer overkwam het me nog. Ik droeg er lange tijd de gevolgen aan. Een goede verstandhouding die sedert mijn emotionele uitval helemaal scheef loopt. Ik verweet het mezelf lange tijd.
Vandaag was dat weer het geval. Emotie tot in de kern van mijn pasgeverfde haren …
Op de fiets en fietsen maar. Uitgeput aankomen en nog tot meer uitputting in staat zijn omwille van mijn allesoverheersende gevoel.

Met de zus gebeld en die kan altijd wel wat olie op de golven gieten.
Spijt! Rode oortjes!

Maar in plaats van nu weeral mea culpa te zeggen, klop ik mezelf op de borst…
Ik werk vanuit de emotie.
Zij die dat belachelijk vinden, mogen zich aansluiten in de lange rij die er al staat om me te zeggen dat ik fout bezig ben!

Ik BEN zo! Nah!
Nah! Nah!

Of probeer ik nu te hard te laten zien dat ik er me niks van aantrek????

Wat is liefde?

De laatste tijd ontmoet ik en praat ik dikwijls met mensen die erg van hun job houden. Of liever … die vooral van hun job houden. Het is hun passie, hun liefde, hun leven.
Het houdt hen dag en nacht bezig. Ze praten er ook ontzettend dikwijls over.
Ooit was ik ook zo. Leerkracht zijn was mijn lust en mijn leven.
Nu ik aan mijn 20ste jaar lesgeven of onderwijs of wat je het ook noemt begin, besef ik dat dat over is.
Het leven is zoveel meer dan een job.
In mijn job vind ik niet mijn levensvervulling.
Terwijl ik momenteel erg graag in het onderwijs werk … omdat het een deel van mijn wezen is. Ik ben een juf. Een rasechte. Maar geen juf die ook in haar vrije tijd nog voor juf speelt.
(De nieuwe kapper zei heel spontaan bij het horen van mijn beroep: Een juf? Dat zoudt ge nu niet zeggen! En dat was als compliment bedoeld)
In mijn vrije tijd praat ik niet over mijn job. Met vriendinnen, die uiteindelijk ook bijna allemaal in het onderwijs staan, is het heel eventjes een onderwerp tot we overgaan tot de orde van de dag.

Enerzijds bewonder ik dat. Iemand die passioneel met zijn job bezig is, kan me inspireren.
Om één of andere duistere reden val ik op mannen die een passie hebben. Voor hun werk.
Aanvankelijk is het vooral dat passionele dat me kan bekoren. Volgens mij hoop ik dat ze net zo passioneel van me houden als van hun dagelijkse arbeid.
De realiteit in mijn leven leerde me dat het meestal niet opgaat: een passionele werkman is niet altijd even passioneel met zijn privéleven bezig.
Integendeel. De primaire offers die voor het werk worden gebracht houden dikwijls vrouw/lief/partner en liefde in.

Contradictorisch is mijn ergernis daarover.
Hoe kan ik nu eerst aangetrokken zijn tot iets dat daarna verdriet en irritatie opwekt?

O ja, had ik u al verteld hoe onlogisch ik kan zijn???

It’s my party …

Blijkbaar word ik verondersteld officieel over te zijn. Over hem. Over mijn leven met Hem.
Bij een aantal mensen mag ik nog wel eens heel wijfelend, twijfelend, mijn verdriet uitspreken maar de meesten rollen inwendig met hun ogen en zeggen: Bloem, Hij gaat verder met zijn leven. Doe jij dat ook.

Ja, dat Hij over me heen is, was al wel langer duidelijk. Dat hij verdergaat met zijn leven, wist ik ook al wel. Dat hij niet veel meer met me inzit, laat hij regelmatig merken. Dat ik niet meer degene ben met wie hij het goed voorheeft … Dat ik het laatste van zijn zorgen ben … Dat het niet meer uitmaakt wat ik zeg of denk … Dat roddels over me eerder geloofd worden dan de feiten die ik stel …

Ja, ja ja jaaaaa , ik weeeeeeeeet het.

Maar!
Dat maakt niets uit aan mijn verdriet.
Okee … ik zijg niet alle dagen huilend ter aarde neder, maar het gebeurt regelmatig dat ik hem nog incalculeer in mijn leven.
Het was ooit erg intens, erg mooi. De liefde van mijn leven noemde ik hem.

Sedert deze week weet ik dat het dus over moet zijn. Amen. En Uit!

Ondanks het feit dat ik snel ben, in woord en gedachten, in doen en laten … ben ik enorm traag wat betreft het verwerken van emoties.
De vorige keer heeft wel 3 tot 5 jaar geduurd voor ik niet meer dagelijks aan mijn ex dacht.
En dat was dan nog geen eens de liefde van mijn leven.

Pfff … ik word nu al moe als ik er aan denk.
Zullen we mekaar nog eens spreken in 2014 of 2016?

Of neen, willen al die criticasters me met rust laten en hun mond houden?
Als het u stoort dat ik rauw rouw, hoepel op!
En steek uw hand in uw eigen boezem … nah!
Of ergens waar de zon niet schijnt. U weet wel …