En dan krijg je de vraag of je op een gemeentelijke verkiezingslijst wil gaan staan.

Als kind wilde ik minister worden.

Ik maak zo graag een verschil.

Maar politiek??? Ik denk niet dat ik dat kan.

Ofwel?

Advertisements

Happiemie

Een recept voor instant happines is de Happinez. Elk jaar rond februari krijg ik van mezelf een abonnement kadoo. Yolo!

Het verbreedt mijn kijk op de wereld. Ik durf al eens groen te stemmen maar ben zeker niet veg-. Zowel niet anistisch als etarisch. Duur. Dat is het ook. Ik droom van zonnepanelen en een eigen windturbine. Maar voorlopig blijft het beperkt tot (gesubsidieerd) goed isoleren en het recycleren.

Minimalisme is niet aan me besteed. Hoewel …. sedert deze week sieren slechts drie kaarsenhouders en maar vier kaartjes mijn schouwmantel. Dat is opgeruimd genoeg. De rest van de woonkamer ligt erbij alsof het pas boekenverkoop was maar toch ben ik fier op die schouw.

Het zegt me wel iets. Dat gebalanceerde, evenwichtige leven. Bewust van natuur en leven. Respectvol omgaan met de aarde en wat die heeft en geeft. Waar zou ik beginnen?

Het spijt me maar ik lust toch zo graag vlees en moet de groenten altijd verstoppen in de puree of achter de aardappelen. Mijn kleerkast kan me soms ook een instantgevoel van geluk geven. Zeker wanneer ik een prachtig kleedje met 10 procent korting kan kopen. Misschien is dat wel mijn invalshoek. Dol op kleren en schoenen en tassen.

Daarom dus even reclame maken voor mijn nieuwste ontdekking: alchemist-fashion.com. Mooi, mooi, mooi. En in sale is het best te doen.

Zo draag ik toch iets bij. Everybody happy! Niet?!

 

Begin van het schooljaar

De dagen rijgen zich rustig aan elkaar. De zon schijnt. De regen valt. Ik werk. Verbeter dat werk en werk opnieuw. Vriendinnetjes zijn jarig en krijgen een cadootje. Kindjes worden geboren en jammer genoeg sterft de moeder van een nieuwe fijne vriend. De leerlingen zijn fijn om mee te werken. De kat spint. Zoonlief maakt af en toe graag zijn huiswerk. Ik verzeil op een onverwacht zonnig terras met net genoeg cava om een licht hoofd te krijgen. Ik glimlach en krijg een lach terug.

Het leven is goed. Zo simpel kan dat zijn.

Soms hangen de woorden dan wat langer in mijn ziel en keel en hart. Ze kwamen er net uit.

Een gulp geluk. Ik gun het u.

Hij kijkt over zijn brilglazen met liefde. Ik kijk met een glimlach over mijn sederkortleesbrilogen-bril terug.

Hij geeft me een lied(je). Iets met een zwoele bas, een trage drum en een slepende piano… Datgene waarvoor ik smelt. Altijd al. Nu ook weer.

“Dans jij soms?” vraag ik.
Hij lacht en schudt.

Ik krop even. Denk aan de kracht van mannelijke armen. Hoe een hand in je rug je probleemloos in een bepaalde richting duwt. Een voorhoofd dat op je schouder rust. Een hoofd dat warm drukt in de holte van je oor en hoofd. Sensueel. Zinnelijk. Een wereld die enkel uit twee mensen bestaat. Eén gevoel. Eén zijn.

Ik traan even. Een gemis dringt zich wederom richting buik en ziel. Ik ontdek elke dag meer unieke dingen in de relatie van toen en de relatie van nu.

We dansen niet. We duwen niet. We zingen niet.

Maar we voelen.
Meer dan we ooit zullen weten.
Ik wil niemand anders.
Ik heb niemand anders nodig.
Ik hou van iemand. Meer dan hij ooit zal weten.

Honderddagengeluk

Zag je het ook? Op facebook of twitter?
We gaan met z’n allen aan het geluk. Honderd dagen.

Mezelf kennende (disciplineloos en lui) waag ik me meestal niet aan dat soort uitdagingen. “Tisgoedvoorefkes” U kent dat wel.

Ondanks dat feit, ga ik er dan nu toch ook even voor. Geluk?! Ik verdien dat!
Het verdriet van de laatste weken is aanwezig maar mijn dagen zijn niet donker gekleurd. De zon zit achter de wolken. Ze piept regelmatig.
Ik draai mijn gezicht dan met graagte naar haar toe. De stralen verwarmen mijn neus en bezorgen me sproeten van hier tot Tokio. Ik laat het met goesting gebeuren.

Honderdagengelukuitdaging, hier kom ik! Hopelijk (ge)lukt het me deze keer wel.

Vandaag is mijn dag 1.
Op bezoek geweest in de naburige Daltonschool. Even kijken hoe ze dat daar doen.
En fijn dat het was. Inspiratie opgedaan!
Yep. Ik heb geluk met mijn job.
1622434_10152367017675362_189329340_o

Van de kip, de eend, de zwaan en Magda.

Een kip zonder kop. Dat kan in eer en geweten over mij worden gezegd. Sleutels kwijt, brood vergeten, deadline gemist … Qua dagelijkse organisatie ben ik een ramp.
Ik heb dikwijls ook een zware aanval van uitstel-tendenitis. Een sterk zeurende, bepalende gedachte die me zegt dat ik dringend in actie moet schieten voor iemand of iets. Ik onderdruk de pijn en bijt zelden door de zure appel heen. Heel dikwijls vertrouw ik op mijn charme en grote mond om me ergens vlot doorheen te babbelen.
Er zijn echter momenten dat die tactiek geen optie is.

Vandaag dus …

Een lelijk eendje. Volgens mij kon dat, zeker gedurende mijn puberteit, eveneens in eer en geweten over mij worden gezegd. Terwijl ik dagelijks 500 keer mijn twee handen tegen elkaar plaatste en drukte alsof mijn leven, euh … mijn boezem ervan afhing, weigerde die dingen te groeien en bleef ik de verdrietige eigenaar van een stel muggenbeten op de strategische plaats. Doffe ellende was ik. Had ik dit maar eerder geweten.
Het was pas bij de tweede ex dat ik een beetje het gevoel kreeg dat ik toch enige, niet innerlijke, schoonheid had.
Ik zal niet zeggen dat ik uitgroeide tot een mooie zwaan. (Dat kan ook niet meer want zwanen zijn ‘honds’trouw en blijven hun hele leven bij dezelfde partner … Afijn!)
Op mijn 43ste zit ik eindelijk een beetje goed in mijn vel Yep. Er zijn rimpels. (Veel huilen en lachen doen dat met een mens) Er is een buikje. (Bevallen is funest voor de taille) Er is enige schade aan lijf en leden. Een geducht stel operaties zorgden ervoor dat littekens en consoorten deel werden van dit drieënveertigjarige lijf.

Deze lange inleiding is slechts om u mede te delen dat ik deze avond een auditie heb (waarvan de voorbereiding zwaar leed onder de uitsteltendinitis) en ik daarbij schaamteloos gebruik zal maken van fysieke topics. (lange benen van ongeveer 1 meter 60, ahum)
Wegens zenuwen uitgesteld. (Ik ga dat niet kunnen en als ik niet te veel oefen zal het wel daaraan liggen dat ik geweigerd word)
Wegens te laat in gang geschoten denken: Ik doe een strakke jeans aan, dan zie ik er tenminste nog een beetje goed uit. (Totaal uit mannen bestaande band dus enige vrouwelijke touch laat dan sowieso een indruk achter).
Nu vraag ik u: Magda?

LOL

Het gaat beter. Dubbel zicht is weg. Deze ochtend ontbijtje met vriendinnetje. Vandaag voor de eerste keer terug met de auto gereden.
Het heeft dus weer wat langer geduurd dan normaal maar ik ben er bovenop. Lang leve het geduld.

Ik hoor nu ontzettend veel geluiden die ik jaren niet meer gewend ben. Mezelf horen praten is soms raar. In mijn hoofd klinkt het anders dan vroeger.
Een luide uitroep van zoonlief doet me ineen krimpen van de – ja wat is het juist?- pijn. (?)
Het is zo schel. Luid. Vooral erg luid.

Wanneer ik mezelf dan hoor zingen, heb ik het gevoel dat ik al jaren de longen uit mijn lijf zing. LUID! VOORAL HEEL ERG LUID!
Het belemmert me wel. Bij “Girl” van Anouk ga ik nogal hoog wat mijn eigen bereik betreft. Dan geef ik wat extra power om er te geraken. Amai, mijn oor!

Ook bij de nieuwe nummers voelt het fragiel aan.

Wat ik hier eigenlijk vooral wilde vertellen is dat ik zo’n goesting heb om die nieuwe nummers onder de knie te krijgen.
Tegen 17 januari moet ik er namelijk nog 12 in mijn keel krijgen. Dat zijn er twee per week. Niet gemakkelijk hoor!

Maar zo plezant dat het is.


Ik word er helemaal goedgezind van.

Onze bassist is een muziekman tot in zijn nieren en duwt het hele niveau omhoog.
Heeeeerlijk is dat!
En ja, ik moet het toch even zeggen maar dan mag het weer terug in de kast: ik mis de ex enorm …
Floep.
Het is eruit
En nu weer verder oefenen! Yessssss, we can!

Misschien nog een beetje oefenen op het chopstick-uilentas-gedoe?!