Platgetreden paden

De hele week bericht men er over. Sanne Putseys neemt al zeven jaar antidepressiva. En ze heet dan ook nog Selah Sue.
Ik ben al een hele tijd redelijk weg van haar stem. Ze zingt speciaal en mooi.
Ze is ook mooi. Mannekeslief … als ik er zo zou uitzien zou ik de hele dag in de spiegel kijken.

Ze lijkt helemaal ok. Succesvol. Rijk aan ervaringen. Lofbetuigingen, zelfs TAFKAP vindt haar ontzettend de moeite.
Dat alles valt in het niets bij haar gesprek in Reyers Laat.

‘t Is een schoon madam. En wat ze zegt is waar. Waarheid. True.

Sedert twee jaar durf ik er ook luidop over praten. Antidepressiva. Psychiatrie. Depressie. Ziekenhuis. Opname.
Je kan dus ziek zijn van verdriet. Van ongeluk. Van afwijzing.
De zwaartekracht trekt je dieper dan ze dat met anderen doet.
Niemand ziet iets.
Kin omhoog. Lachen. Grappen. Luidkeels schreeuwen.
En vanbinnen stilaan sterven.

Ik zat daar ook. Vier jaar geleden.
Het leven was een dagelijkse strijd. Opstaan. Moeder zijn. Partner zijn. Dochter zijn. Vriendin zijn. Collega zijn.
Het donderde helemaal in elkaar. Alles op een hoop en ik daaronder.

Medicijnen helpen echt. Praten ook.

Dus nu spreek ik het hier ook even uit.

Want de waarheid kwetst niet. De waarheid toont het diepste van een mens.
Dit is mijn waarheid.
Hier. Vandaag. Gisteren. Morgen.

Amen.

http://www.deredactie.be/permalink/2.33301?video=1.1961541

Ocharmoede

Ann Van Den Broek schrijft in De Morgen.
Met haar heb ik niet zoveel. Meer met het artikel dat gisteren verscheen.

“Vrouwen raken steeds sneller het dak boven hun hoofd kwijt”.
De reden dat ik in een huisje woon met een mooie tuin zijn mijn ouders. Zij zijn de reden dat ik het KAN.
Ze steunen me niet alleen emotioneel en praktisch gezien maar ook financieel.
Niet dat ze me elke maand extra zakgeld geven. Neen, daar zijn ‘we’ te oud voor geworden.
Maar het is met hun hulp dat ik notariskosten kon betalen en een nieuwe auto kon kopen.

Moesten zij er niet geweest zijn of niet in staat zijn om me geldelijke steun te geven, dan zat ik nu op een klein tweekamerappartement met een huur van 750 euro per maand.
Ik verdien niet slecht. Ik zou dat kunnen. Mits ik nergens meer naartoe ging.
En spaarde voor de cadeautjes.
December is een helse maand voor een alleenstaande moeder.
In de familie geven we pakjes. Dat bedrag is niet gigantisch maar voor mij is het wel 1/10 van mijn maandloon.
Ik ga wel eens graag iets drinken met vriendinnen die ik al eeuwen niet meer zag. Dat is toch ook iets van een 30 euro op een avond.
Ik wil niet klagen.
Er zijn veel meer vrouwen dan ik die het moeilijk hebben.

Maar het is soms echt frustrerend.
Ik kan voor zoonlief geen nieuw nintendo of Wii-spelletje kopen. Ik heb geen gigantische flatscreen-tv die de helft van mijn kleine woonkamer in beslag neemt. Lego is zo duur dat ik het enkel met steun van zijn papa kan kopen.
En ja … ik geef veel liefde. En ja … aandacht en belangstelling zijn meer waard dan geldelijke zorg. Je hebt al die dure dingen per slot van rekening niet echt nodig.
Maar soms …

soms vind ik het echt KL*****E dat ik het niet kan. Dat ik niet meer naar de bioscoop kan gaan maar dvd’s in aanbieding in de Colruyt koop. Dat ik niet elk weekend naar een speeltuin of pretpark kan. Dat het niet vanzelfsprekend is bij mij. Dat ik niet kan zeggen: Weet je wat? Laten we eens zot doen en naar de Quick gaan!

En ik ben dus niet dakloos. Ik heb een goed dak boven mijn hoofd. Mijn kind krijgt goed te eten. En ik heb zelfs spaargeld.
Maar ik besef dat het soms ‘on the edge’ is …
Wanneer ik, zoals op het einde van deze maand, slechts 1 keer per dag eet. Het is goed voor mijn lijn, daar niet van … Maar snap je? Snap je het?

Ik begrijp ontzettend goed dat er vrouwen zijn die er onderdoor gaan …
Want een moeilijk financiële situatie, zorgt ook voor een moeilijke emotionele toestand.
Het zwaard dat boven je hoofd hangt: kan ik het allemaal wel betalen?
Het leven is erg duur.
De electriciteitsfactuur is gestegen. Ook de Pidpa vraagt meer dan vorig jaar.
Ik moet dringend op zoek naar een telefoonabonnement dat goedkoper is dan 50 euro in de maand.

Met andere woorden …
soms is alleenstaande zijn BAH! JAKKES! NAH!

Sam op vrijdag???

Discriminatie is het.
Mijn vingers jeuken om een zeer verontwaardigde mail te sturen.
Men schilderde me zojuist af als ‘geen doelpubliek’.
Moest het nu gaan over trapliften, orthopedische schoenen en/of steunkousen, ja, dan heb ik geen ambitie om ‘doelpubliek’ te zijn.
Maar het gaat hier over kleurrijk, fleurig, verrassend, hip ondergoed!
De eigenaresse, die trouwens ruim mijn leeftijd is, zegt dat ze hun producten vooral afstemmen op vrouwen tussen 15 en 35.

Watte?????
Meent ze dat?
Hoor ik het goed?
Wat met ons?
De vrouwen die een beproefd lijf hebben? Die al bevallen zijn en daar nog zichtbare gevolgen van dragen? Die geen fotomodel zijn of zo strak als een vijftienjarige? Die na al die tijd hun lichaam aanvaarden en daar eindelijk, na jaren complexen, tevreden mee zijn.
Wat met ons???
Geen doelpubliek, zegt Sam. Wat, Sam? Herhaal dat nog eens?!
Ooit was er een Sam die iedereen wou. En nu? Wij? Geen doelpubliek?!

 
Laat ons protesteren. Geef mij uw stem?!
Awoe, awoeeee!
Lang leve Marlies, Marie-Jo, Sloggi, Triumph,  Sapph en elk merk dat ook doelt op vrouwen van 42.
Awoe aan Sam. Awoooooeeee!

Sedert maart 2010 heb ik een hoorapparaat aan de rechterkant.
Ik zou graag kunnen schrijven: sedert maart 2010 DRAAG ik een hoorapparaat. Maar dat zou een leugen zijn.

Ik haat het ding. Na een paar uur lijkt het alsof er een betonblok in je oor zit. Wanneer je de airco in je auto te hard zet, klinkt het alsof je naast een wilde zee staat met storm windkracht 12.
Het tuuuuuuut heel luid bij het inbrengen. En ‘inbrengen’ klinkt nu plots erg vies.
De batterijen hebben de neiging om het snel op te geven.
Net als ik dus.

Toch is het nodig. (A ja, anders schrijven ze u dat niet voor)
Zoonlief en ik beluisteren tegenwoordig “De reisgenoot” van het geluidshuis.
Zonder hoorapparaat: volume 49
Met hoorapparaat: volume 27.

Tja … als verantwoorde moeder draag ik dus dat hoorapparaat. Want hoewel zoonlief wel op mij lijkt, heeft hij de goede hoor en zicht-genen van zijn vader geërfd. Waar ik op mijn tiende aan de bril ging, op mijn veertiende aan de beugel en op mijn zestiende aan de steunzolen (en op mijn veertigste dus aan het hoorapparaat) … is Hij steeds perfect voorzien geweest van oren en euh … poten.

Ik functioneer dus vooral met hulpstukken. Zo lijkt het wel.

Het goede nieuws van dit ellendige bestaan is dat ik binnen een jaar of tien (wanneer de gehoorbenen volledig verkalkt zijn) terug goed zal kunnen horen dankzij een operatie. Ik lijk op mijn vader. En op mijn grootvader. En ook wel op mijn overgrootvader. Zo doof als een kwakkel. Dankzij een operatie op middelbare leeftijd krijg ik dan terug het gehoor van een puber. Over een midlifecrisis gesproken!

Love t(h)ang

21 jaar. Sprieterig met sproetenhoofd.
Tante Sidonia-figuur. (Dat is wat 50 kilo bij 1 meter 80 met je doet)

Zomer. Toen waren ze nog warm en zwoel bij tijd en wijle.
Ik had vier herexamens. VIER!
Toenmalig vriendje had het uitgemaakt tijdens de examenperiode en ik kreeg als kadootje dus vier te (her)blokken vakken.
Hij studeerde af met de grootste onderscheiding.

Een week later ofzo was het al weer terug koekenbak maar ondertussen zat ik natuurlijk met dat studeren in de vakantie.
Dit nummer speelde toen de hele zomer. Heerlijk vond ik het. Het was het tijdperk van Whitney Houston en luchtige dansbare zomermuziek. En CeCe Peniston is altijd 1 van mijn favorieten gebleven.

Daarnet in de auto speelde dit nummer en ik betrapte er mezelf op dat ik drumde op mijn stuur en mijn schouders een hele rare jaren 80 – move maakten.
Do the car-dance!

Meteen gingen mijn gedachten op stap naar 1991. Verdriet en kommer en kwel om dat vriendje dat zo onattent was om het uit te maken tijdens de examens. Bah!

Ik realiseer me dat er niet zoveel veranderd is.
Iemand die een paar jaar geleden mijn hele leven veranderde en op zijn kop zette, gaat gewoon verder.

Terwijl hij vol vuur en vlam over de nieuwe vlam vertelt, denk ik aan een iets minder lucky go free nummer.
Meer zoiets als dit.

Frustiris. Yep. Frusty frusty!

Ik delfte mijn eigen ….

Alleen zijn in je eigen omgeving is pijnlijker dan het alleen zijn in een ongekende stad, met ongekende mensen en ongekende mogelijkheden.
Mmmm … dat is wat ik DACHT. Niet wat ik de afgelopen dagen voelde.
Ik werd weer onder de vleugels van moederkloek alias vriendin G. genomen. Nadat ik mijn ouwejaarsavond met hen doorbracht, ben ik toch weer een beetje verliefd geworden. Op Delft. Mooie stad, leuke winkels, leuke mensen …

Ik hou nu eenmaal van Nederlanders. Niet allemaal natuurlijk maar diegenen die je vriendelijk een goeiedag knikken, die je vriendelijk vragen waar je vandaan komt en die meteen weten dat DE Trappist in mijn huidig dorp gemaakt wordt. Die zijn leuk. En lief.

Ik liep, zonder lief, een dagje alleen in de stad rond. At appeltaart met verse slagroom bij Kobus Kuch. Schreef wat. Keek wat. Las wat.

Ik realiseerde me dat ik plots overspoeld werd met mooie en leuke herinneringen. Het is jaren geleden dat we nog op reis gingen, zelfs van voor de geboorte van zoonlief. Ik weet wel dat dat altijd heel mooie momenten waren. Hij babbelde dan meer, intenser, mooier. Dat waren mooie tijden.

Terwijl mijn hand rustte op een zoveelste Delftse brug, slikte ik even de tranen weer weg. Ze komen terug. Iets sneller dan de laatste maanden. Dat is goed. Want ik krijg keelpijn van het ingehouden verdriet. In Delft baande het zich een weg naar mijn oppervlakte.
Er was zin om een hand te pakken en te wijzen … naar voorgevels, gebouwen, mensen, winkeltjes. Er was goesting om te sjauwelen, om samen te zwijgen, om te zoenen. Er was de realiteit dat ik ‘s avonds niet in een stel armen kon kruipen en, misschien een beetje gemeen, kon zeggen: Vind je ook dat hij zo dik geworden is? Vind je ook dat ze hun kinderen verwennen? … Iemand tegen wie je ongestoord en ongehoord je mening kan vertellen, zonder dat je je beter moet voordoen dan je op dat moment bent.

Hoewel ik in gezelschap was, heb ik soms toch de eenzaamheid opgezocht. Om dingen op een rijtje te krijgen. Om even mild te zijn voor mezelf. Ik MAG rouwen … sterker nog …. dat MOET ik. Of ik kan niet verder. Dat voel ik nu. Zeker omdat er mensen zich danig bezighouden met elke soort relatie die zich tussen ons nog kan vormen, te ondermijnen met manipulatieve daden. Ik wil hen wegdenken. G. hielp me. Steunde me en gaf de juiste woorden.
Daar in Delft realiseerde ik me voor het eerst dat ik niet alleen wil blijven. Niet mijn hele leven lang.
Hoewel ik geen man meer vertrouw…. ik kwam er nog geen enkele tegen die me niet tot in het diepste van mijn ziel kwetste.

Toch wil ik niet alleen blijven. Ik wil samen met iemand steden ontdekken en ronddwalen op onbekende mooie plekjes, terrasjes doen, te veel geld uitgeven …
Samen-zijn met iemand.

Soms heb ik het gevoel dat me dat nooit meer zal overkomen. Ik heb alle liefdes in mijn leven al opgebruikt. Ga naar de gevangenis, u mag niet langs start.
Ook heb ik mijn leeftijd niet mee. Ik ben bijna 42 en daar vallen mannen niet zo op. En ik val niet op middelbare heren met een pas afgehandelde midlife-crisis.
Ik wil het ook niet meer… alles opnieuw vertellen, al mijn vrienden en familie opnieuw voorstellen, terug ontdekken wat zijn lievelingseten is, waar hij warm van wordt, wat hij leuk vindt om samen te doen.

Ik wist het allemaal, dacht ik. En nu … nu weet ik het helemaal niet meer.
Dju toch!