Het is erover

Kwis in schoolrefter. Ronde 8. Triviale zaken.

Vraag: Welke huwelijksverjaardag vier je bij 12 jaar?

Voor ik het besef, zeg ik met hoogstironische stem: Ik zou het niet weten. Zo ver geraakte ik geen van beide keren.

Stilte valt tussen al het geroezemoes van de andere ploegen. Even wordt ze pijnlijk maar snel onderbroken door vader van beste vriend van zoonlief. “Ik denk een houten verjaardag” Zijn stem bibbert een beetje maar hervindt snel zijn zijn kracht.

Moeder van beste vriend van zoonlief bevestigt: “Ja, dat denk ik ook.”

Het is zover. Ik kan er grappen over maken. Het is erover.

 

Advertisements

Random gedachtengang

(Na een aflevering van Midsomer Murders)

Als ik vermoord word en ze onderzoeken mijn kamer, hoop ik dat ik ze net opruimde.

Blijkbaar ben je een fan ‘van het goede leven’, wanneer ze een puinhoop vinden.

Ik ben fan van het supergoede leven. Als u begrijpt wat ik bedoel.

Lang geleden

En plots ben ik boos. Om roddels, om pejoratieve opmerkingen, om kinderlijk gedrag, op dictatoriale beslissingen …

Ik word niet graag behandeld als een kleuter, als iemand die van kwade wil is, als iemand die automatisch dwarsligt.

Dat ben ik niet. Dat ben ik echtentechtig niet.

Het verhaal van honing of stroop of azijn?

Jakkes.

Vandaag ben ik boos.

En mijn ultieme boosbrullaatmemetrustnummer is dat van Anouk.

NAH!

Not Weldon

Sommige zaken moet je onthouden. Ze besparen je veel tijd en energie.

Wat ik maar niet schijn vast te houden is het feit dat ik de boeken van Fay Weldon niet graag lees.
Het is te dikwijls dat ik in de bib een boek van haar op de tafel leg, waarna de bibmevrouw die ijverig scant.

Dan kom ik thuis, lees ik de tien eerste bladzijden en denk ik: Pffff, dat is saai.
Deze keer was “Saunageheimen” aan de beurt.
Ok, u mag mij hartelijk uitlachen. Zo’n titel getuigt inderdaad niet van de meest hoogstaande literatuur. Maar omdat ik ging voor hersenloos en moeiteloos leesplezier zag ik het boek aanvankelijk best zitten. Maar na een paar bij de haren gesleurde levensverhalen van tien dames in een bubbelbad werd ik het toch wel beu. Alles kwam aan bod: scheiding, overspel, een man die een vrouw wordt, iemand die in de gevangenis zat, iemand die met een groezelige taxichauffeur in bed duikt en waarbij hij dan de liefde van haar leven wordt … Een tiental aparte verhalen die met een flinterdun verhaaltje aan elkaar worden gelijmd.

Bij verder opzoekingswerk blijkt Fay Weldon een professor te zijn die bij de buren aan de overkant als een hoogstaand literair standje wordt gezien. Amai, zeg ik dan. Hoedje af.
Nu twijfel ik dus aan mijn oordelingsvermogen. Heb ik dan geen smaak of gevoel voor literatuur? Snap ik het algehele plaatje niet helemaal?
Ach, ik vind haar boeken niet goed. Punt. Professor of niet.

Misschien moet ik toch even de bibmevrouw inlichten. Zodanig dat er een alarm afgaat wanneer ik de volgende keer weer Fay op tafel leg?

En toen ging het mis …

Het feit dat ik dit kan schrijven verheugt mij zeer…
Terwijl ik normaal gezien vrijdagochtend olijk en vrolijk naar huis had moeten gaan, bleken de evenwichtszenuwen ‘te sterk geprikkeld’ geweest geworden te zijn. De gevolgen daarvan wens ik toe aan de grootste staatsvijand of iemand in die orde. (mmmm, er schiet me wel iemand te binnen nu, hihihihi)

Het verhaal van Bloem en haar over het paard getilde slakkenhuis.
Terwijl de dokter een prothese in mijn oor plaatste, heeft hij dus mijn evenwichtszenuwen geraakt.
Toen ik die vrijdagochtend, na een ietwat onrustige en draaierige nacht, de dokter zag, gaf hij me aanwijzingen voor diezelfde dag. (rustig aandoen, niet tillen, geen druk uitoefenen, niet persen …)
Hij was nog geen kwartier de deur uit toen ik mij wilde aankleden.

Ik bespaar u de details van mijn volledige ‘overgeving’ maar het was dirty tot in the details.
Twee dagen heb ik de ziel uit mijn lijf gekotst (excusez le mot), vier dagen heb ik alles dubbel gezien.
Ik verzeker u … het hoofd van zoonlief zie ik erg graag maar in het vierdubbel is dat teveel.
Te zwak om te protesteren tegen de verpleegster die voor de vierde keer de thermometer in mijn rechteroor wilde steken. (Niet doen, mevrouw, ik ben namelijk geopereerd aan dat rechtse oor!). Te slap om mezelf te wassen. (O, wat word ik een vervelende bejaarde dame!)Te ziek om te spreken tegen mijn enorm ongeruste ouders die voor de tweede keer die dag op bezoek kwamen. Mijn vader was in alle staten. Hij onderging een vijftal jaren geleden dezelfde operatie en reed na twee dagen al zelf met de auto rond.

Ik bespaar u de visie die ik ontwikkelde over de gezondheidszorg en zijn personeel.
Ik smeek alleen aan alle verpleegsterscholen (is dat nog een correct woord?) dat ze ook een les in vriendelijkheid en empathie meegeven aan hun leerlingen. Vragen aan een vrouw die de ziel uit haar lijf braakt of ze ‘tot aan het lavabootje geraakt’, is hemeltergend wreed! Nah!

Stappen gaat nog wankel.
Ik loop een beetje wijdbeens door mijn huis.
Ik hoor geluiden die ik niet kende.
Ik ben toch wel zeker drie kilo afgevallen. (Das een kilo per dag dat ik niets at)
Ik word vertroeteld en verwend door mijn ouders die drie keer per dag langskomen om te zien of ik niet de trap afdonderde of verdronk in het bad dat ik perse nu wil nemen. Mijn mama doet druppeltjes in mijn oor. Mijn vader laat de rolluiken ‘s avonds omlaag en komt ze elke ochtend om 9 uur weer naar boven doen. Ze maken soep voor me klaar en geven me een zoen wanneer ik uitgeput in bed lig.
Ik heb een lief vriendje dat mijn hand vasthoudt wanneer ik toch even moet janken omdat ik me zo ellendig voel.

Ik geniet van mijn rust en mijn stilte.
Zoonlief heeft de beste vader ter wereld want volgens de afspraken woont hij nu eigenlijk hier. Zijn papa ving hem op met een vanzelfsprekendheid die me weer meteen ontroerde. (Ofcourse! 🙂 )

En dan eindig ik dit verwarde relaas met een dooddoener van jewelste: Zolang we maar gezond zijn! Lang leve het leven!

Soms moet een mens de matras eens omdraaien. Er zijn redenen genoeg om dit te doen maar daarover gaat het hier niet.

Ik wil even mijn beklag doen over wanneer een mens ALLEEN de matras moet omdraaien.
Je heft je een breuk.

Ik kreeg net het ding op mijn hoofd.
Met kracht. Zwaartekracht.
AAAAAUUUUUUWWWWW!