Happiemie

Een recept voor instant happines is de Happinez. Elk jaar rond februari krijg ik van mezelf een abonnement kadoo. Yolo!

Het verbreedt mijn kijk op de wereld. Ik durf al eens groen te stemmen maar ben zeker niet veg-. Zowel niet anistisch als etarisch. Duur. Dat is het ook. Ik droom van zonnepanelen en een eigen windturbine. Maar voorlopig blijft het beperkt tot (gesubsidieerd) goed isoleren en het recycleren.

Minimalisme is niet aan me besteed. Hoewel …. sedert deze week sieren slechts drie kaarsenhouders en maar vier kaartjes mijn schouwmantel. Dat is opgeruimd genoeg. De rest van de woonkamer ligt erbij alsof het pas boekenverkoop was maar toch ben ik fier op die schouw.

Het zegt me wel iets. Dat gebalanceerde, evenwichtige leven. Bewust van natuur en leven. Respectvol omgaan met de aarde en wat die heeft en geeft. Waar zou ik beginnen?

Het spijt me maar ik lust toch zo graag vlees en moet de groenten altijd verstoppen in de puree of achter de aardappelen. Mijn kleerkast kan me soms ook een instantgevoel van geluk geven. Zeker wanneer ik een prachtig kleedje met 10 procent korting kan kopen. Misschien is dat wel mijn invalshoek. Dol op kleren en schoenen en tassen.

Daarom dus even reclame maken voor mijn nieuwste ontdekking: alchemist-fashion.com. Mooi, mooi, mooi. En in sale is het best te doen.

Zo draag ik toch iets bij. Everybody happy! Niet?!

 

Advertisements

Dillemma? Kweetniet.

In de vakantie om 7 uur opstaan. Ikkanda!
Het gaat weliswaar trager dan tijdens het schooljaar maar ik doe het dus toch.
Wenkbrauwen fronsen wanneer ik het vertel. Men verklaart mij ‘goezot’!

Maar ik sta dus met graagte vroeg op. Om te zwemmen. Baantjes zwemmen. Het is al weer 2 maanden geleden dat ik zwom. Toetsenperiode juni lukte niet en in juli nam het zwembad vrijaf. Dus vanaf vandaag staan we weer vroeg op. Zwemmen. Zwemmen.

Ik merk het aan mijn conditie dat het weer even geleden is. Geen 50 maar slechts 30 baantjes krijg ik eruit vandaag.
Ik merk het ook aan mijn haar.
Mijn haar??? Yep, mijn haar!

Dat haar heeft dringend een badmuts nodig. Het is namelijk te lang. Te lang om te zwemmen, versta me niet verkeerd. Niet te lang om los te dragen wanneer ik me helemaal optut om één of ander feestje te gaan opluisteren.
Het haar komt tot op mijn schouders. Wat vervelend is in een zwembad zonder badmuts. Op een bepaald ogenblik zie ik mezelf in de ruit weerspiegeld. Het lijkt wel of ik een ontplofte paddestoel zie. Mijn duikbrilletje duwt al mijn haar omhoog zodanig dat ik dus een bijzonder breed euh … bovenhoofd heb.

Het is makkelijker zwemmen met kort haar. Zeker wanneer je het regelmatig doet.
En toch laat ik het groeien.
Ik moet namelijk nog zeker 30 cm. Das veel. Heel veel.
Maar het is voor een goed doel.
Dus knip ik het maar even niet. Euh … de komende twee jaar niet.

Ik moet aan de badmuts.
Eentje met bloemen.
Zou dat niets voor mij zijn?

met bloemen dus!

The sound of silence

Na een maand “Tijd Voor Mezelf” (zoals je dat zorgvuldig aanbrengt bij ‘de mensen die vragen hoe het ermee gaat’) lijkt het alsof ik geen schrijfwoorden meer heb. Het gebeurt vanbinnen. Er is winter om me heen. De lente zit in de Bloem zelf. Ik schrijf niet veel. Ik denk, verzamel gedachten waar ik ‘zeker ooit nog eens iets mee ga doen’. Die ik dan ogenblikkelijk NIET klasseer en waar ik zeker geen notities bij neem en ze aldus meteen vergeet …

Stilte.

Not the usual stuff chez Bloem.

Ik voel me soms voortgesleurd. Op de stroom van mijn gevoelens, mijn angsten, mijn dagelijkse beslommeringen, mijn verleden, mijn realiteit. Het touw van dat huidig bestaan sleept me mee en trekt me. Terwijl ik val en blijf vallen, struikelen en weer opstaan. Mijn voeten doen pijn van al dat geloop, mijn lijf kreunt en protesteert. Mijn hart bonst, mijn adem stokt en ik heb krampen in mijn zij.

Klinkt dat weer dramatisch? Waarschijnlijk wel. Want ik ben een dramaqueen. Officiële diagnose van mede-lopende-mensen. Huilebalk, janker, bleiter … that’s me.

Wat een inzicht voor iemand die jaren oogkleppen ophad wat zichzelf betreft! Wat een bevestiging voor de omgeving van oogkleppende Bloem!

Het blijft dus toch nog even stil. Inzichten zijn er om gewikt en gewogen te worden. We gooien hier geen baby’s met het badwater weg.

Dus sorry aan alle lieve bloggers die hun adres opstuurden. Mijn (loze) belofte om u op papier wat Bloem te geven is een niet haalbare kaart vandaag en hier en nu. Ik denk aan u. Voelde me zwaar schuldig wegens het beloven en niet nakomen.

Ooit … doe ik er wat mee. Met die papieren belofte. Ooit. Waarschijnlijk later wanneer ik groot ben.

 

Knoop gehakt

Na een avond in de hel ben ik op aarde neergedonderd. Er worden knopen doorgehakt. Gemengd gehakt. Iets van een 400 gram, alstublieft.

Het geeft wel rust. Tegelijk boezemt het me enorm veel angst in. Maar ik stap eruit. Niet letterlijk, wees niet ongerust. (Ik kan u hierbij trouwens ook vertellen dat ik ooit een ongelooflijk satirische sketch over het nummer 026499555 schrijf.!)

Maar ik geraak er zelf niet meer uit, draai in cirkels rond en dat geeft een kolkend effect: hoe langer hoe meer de dieperik in.
Met een kind onder mijn hoede wil ik daar niet naartoe gaan. Dus ik stap eruit.

Hoe? Waar? Wanneer?

Dat weet ik zelf allemaal nog niet. Maar het alleen al zeggen geeft zo’n rust.

De vraag blijft zich wel stellen. Hoe openlijk moet een mens met zijn gekheid, zijn wanhoop en zijn verdriet zijn?
Heeft het u overweldigd? Angst aangejaagd? Ironisch doen glimlachen? Met opgetrokken wenkbrauwen doen wegkijken?

Ik ben bloot. Zo naakt dat het enkel nog rauw is.
Daar wordt niet over gesproken. Geluk en liefde en blijheid worden geëtaleerd dat het niet meer schoon is. Maar over wanhoop, depressie en zwartgallig verdriet zwijgt iedereen als vermoord. Dat is niet IN. Dat is niet hip. Dat is vooral heel vervelend en ambetant. Weg vlieg, weg …

Mijn wereld is het laatste half jaar enorm vernauwd. Familie en vrienden lieten me zakken, in de steek, stikken of liever … ze wisten er waarschijnlijk geen blijf mee. In nood kent men zijn vrienden. Een waarheid als de welbekende koe. Boeh. Ik heb er niet veel meer … vrienden … maar diegenen die ik heb draag ik de rest van mijn leven mee. Ik zal ze koesteren. Later … wanneer ik terug groot ben. Nu koesteren zij mij. Dragen me. Nemen me mee in de wind van het dagelijkse leven.
Ik kan het niet meer van hen vragen en verlangen. Ik moet terug op eigen benen staan. En zelf stappen. Zonder gedragen te worden.
Duim voor me! Het is supereng! Maar ik geef het niet op. Leven wil ik. Leven.

Zachtjes tikt de regen ….

Dank je wel, Bakker.

De blauwe regen zal groeien en ik ook.

Omdat ik dol ben op blauwe/paarse bloemen.

Omdat het alleen maar regent en ik zo ontzettend verlang naar de zon.

Omdat ik hou van klimplanten wegens een “Me Tarzan You Jane en we zwieren romantisch in elkaars armen aan lianen door de jungle en leven nog lang en gelukkig” -kinderdroom.

Omdat ik mijn gezaag en gecrash vandaag weer even beu ben. (Wees niet ongerust, dit is absoluut niet totaal over, er wacht u nog een tsunami gezaag en down gebeuren!)

Want vandaag besluit ik om volledig er onder door te gaan en dat ook even aan mijn omgeving te laten weten. Het draadje is op. Bloem kruipt in haar perk en wacht op zon, water, lucht en aarde … het vuur brandt nog steeds. Don’t you worry about that!