Buik intrekken en borsten vooruit

“Dag knappe dame”, zegt hij heel charmant. Groot en slank met hipsterbaard. Mijn type dus. “Jij kwam de kamer binnen en het stond hier in vuur en vlam.”

Melig? Yep. Er wat over? Yep. Raak? Ook yep.

Er mag nog eens met mij geflirt worden. Er mogen al eens wat flemerijen mijn richting uitkomen. Zeker wanneer het van een knappe kunstenaar met flegma komt. (Zie hoe flemerij en flegma in elkaar floeien).

Hij is knap. En heel aantrekkelijk. Legt nonchalant zijn arm om me heen en zijn hand in mijn zij. “Kijk, wij zouden goed passen!”. Ik lach en voel hoe mijn wangen rood worden. Ik ben het flirten niet meer gewend.

Klein en mager staat de vriend te glunderen. Dat heeft hij weer mooi voor mekaar. Bloem met rode wangen en zijn ego gestreeld. Want die lange knappe kunstenaar maakt geen kans. Dat weet hij.

Hij weet dat ik geen zin meer heb in buik intrekken en borsten vooruit. Liever lekker onderuit gezakt in de zetel het einde van “Blind getrouwd” bekijken. Elkaar beloven dat we tegen niemand zeggen dat we het zagen. Overschakelen naar Canvas en mijn sokken uittrekken om ze op zijn schoot te leggen. Met een dubbele kin en onopgemaakte ogen hangen en cola drinken.

Soms mis ik het om me op te tutten en te verleiden. De hoge hakken en de smokey eyes. De smalle rok met de strakke blouse. De grote ringen en oorbellen. Het dure parfum en gestifte lippen. Het ‘gewoon’ zijn en ouder worden nam het leven wat over.

Het lijkt alsof het dan wat glansloos wordt. Ik. Zelf.

Tot de knappe kunstenaar komt en me lakt met flemerij. Ik glim. Gloed en glooi en glitter. En ga alleen naar huis. Kruip in mijn oude roze badjas en glinster van de nachtcrème. Glamour op vintagewijze. Slaap lekker!

 

 

Advertisements

Mijn Hollandse tuinkabouter

Hij neemt mijn hand en drukt ze zacht. Ik knijp glimlachend terug. Lachen is het sleutelwoord. Mijn wangen doen er pijn van.

Het is een fijn gevoel. Ik lach graag.
Terwijl hij me jaren geleden erg heeft doen huilen. De eerste man die me ‘dumpte’.
Die twijfelachtige titel krijgt hij.
De eerste man waar ik ‘over’ geraakte. Dat is hij ook.

“We bouwden een droomwereld”, zegt hij. En dan lachen we allebei weer.
Het was zo. ‘We’ konden geen realiteit zijn.
Een Nederlandse Amerikaan of een Amerikaanse Nederlander. Kies maar hoe je hem noemt, die naam betekent redelijk onbereikbaar, niet?

Af en toe spreken we nog eens af. Wanneer hij ‘op het continent’ is, so to speak.
Dan wil hij hele andere dingen dan ik, if you know what I mean.
Ik glimlach dan en wrijf medelevend over zijn arm, I’ll stand my ground.
Enkel vrienden nog, yes we can!
We made a deal!.

Hij maakte me blij op een moment dat ik alleen maar kon huilen. Hij liet me zien hoe het ‘wel’ kan. En daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn.
Maar this ship has sailed en nu zitten we ashore.

Hij blijft mijn Hollandse tuinkabouter.
Dat kleine mannetje dat zijn nationaliteit enkel in lengte geen eer aandoet.
Hij was lief.
Ooit mijn lief.
Nu lief.

Nu is er een ander mijn lief. En lief.
We proberen het nog een keer. We zien wel waar we stranden.
Ik bouw een nieuwe wereld.
De mijne …

Platgetreden paden

De hele week bericht men er over. Sanne Putseys neemt al zeven jaar antidepressiva. En ze heet dan ook nog Selah Sue.
Ik ben al een hele tijd redelijk weg van haar stem. Ze zingt speciaal en mooi.
Ze is ook mooi. Mannekeslief … als ik er zo zou uitzien zou ik de hele dag in de spiegel kijken.

Ze lijkt helemaal ok. Succesvol. Rijk aan ervaringen. Lofbetuigingen, zelfs TAFKAP vindt haar ontzettend de moeite.
Dat alles valt in het niets bij haar gesprek in Reyers Laat.

‘t Is een schoon madam. En wat ze zegt is waar. Waarheid. True.

Sedert twee jaar durf ik er ook luidop over praten. Antidepressiva. Psychiatrie. Depressie. Ziekenhuis. Opname.
Je kan dus ziek zijn van verdriet. Van ongeluk. Van afwijzing.
De zwaartekracht trekt je dieper dan ze dat met anderen doet.
Niemand ziet iets.
Kin omhoog. Lachen. Grappen. Luidkeels schreeuwen.
En vanbinnen stilaan sterven.

Ik zat daar ook. Vier jaar geleden.
Het leven was een dagelijkse strijd. Opstaan. Moeder zijn. Partner zijn. Dochter zijn. Vriendin zijn. Collega zijn.
Het donderde helemaal in elkaar. Alles op een hoop en ik daaronder.

Medicijnen helpen echt. Praten ook.

Dus nu spreek ik het hier ook even uit.

Want de waarheid kwetst niet. De waarheid toont het diepste van een mens.
Dit is mijn waarheid.
Hier. Vandaag. Gisteren. Morgen.

Amen.

http://www.deredactie.be/permalink/2.33301?video=1.1961541

Van de kip, de eend, de zwaan en Magda.

Een kip zonder kop. Dat kan in eer en geweten over mij worden gezegd. Sleutels kwijt, brood vergeten, deadline gemist … Qua dagelijkse organisatie ben ik een ramp.
Ik heb dikwijls ook een zware aanval van uitstel-tendenitis. Een sterk zeurende, bepalende gedachte die me zegt dat ik dringend in actie moet schieten voor iemand of iets. Ik onderdruk de pijn en bijt zelden door de zure appel heen. Heel dikwijls vertrouw ik op mijn charme en grote mond om me ergens vlot doorheen te babbelen.
Er zijn echter momenten dat die tactiek geen optie is.

Vandaag dus …

Een lelijk eendje. Volgens mij kon dat, zeker gedurende mijn puberteit, eveneens in eer en geweten over mij worden gezegd. Terwijl ik dagelijks 500 keer mijn twee handen tegen elkaar plaatste en drukte alsof mijn leven, euh … mijn boezem ervan afhing, weigerde die dingen te groeien en bleef ik de verdrietige eigenaar van een stel muggenbeten op de strategische plaats. Doffe ellende was ik. Had ik dit maar eerder geweten.
Het was pas bij de tweede ex dat ik een beetje het gevoel kreeg dat ik toch enige, niet innerlijke, schoonheid had.
Ik zal niet zeggen dat ik uitgroeide tot een mooie zwaan. (Dat kan ook niet meer want zwanen zijn ‘honds’trouw en blijven hun hele leven bij dezelfde partner … Afijn!)
Op mijn 43ste zit ik eindelijk een beetje goed in mijn vel Yep. Er zijn rimpels. (Veel huilen en lachen doen dat met een mens) Er is een buikje. (Bevallen is funest voor de taille) Er is enige schade aan lijf en leden. Een geducht stel operaties zorgden ervoor dat littekens en consoorten deel werden van dit drieënveertigjarige lijf.

Deze lange inleiding is slechts om u mede te delen dat ik deze avond een auditie heb (waarvan de voorbereiding zwaar leed onder de uitsteltendinitis) en ik daarbij schaamteloos gebruik zal maken van fysieke topics. (lange benen van ongeveer 1 meter 60, ahum)
Wegens zenuwen uitgesteld. (Ik ga dat niet kunnen en als ik niet te veel oefen zal het wel daaraan liggen dat ik geweigerd word)
Wegens te laat in gang geschoten denken: Ik doe een strakke jeans aan, dan zie ik er tenminste nog een beetje goed uit. (Totaal uit mannen bestaande band dus enige vrouwelijke touch laat dan sowieso een indruk achter).
Nu vraag ik u: Magda?