Open ogen … zwaar in het hart

Daar loop je dan. Tegen 8 kilometer per uur doorkruis je Beiroet. Af en toe stop je. Kijk je rond. Vervallen huizen, leegstaande appartementen, kapotte stoep, gebroken weg.

De impressies komen binnen op racesnelheid. Ik slik. Ik kijk. Ik beef. Ik zie.

27858612_10156294614485362_5363931385530710617_n

We betreden een Palestijns vluchtelingenkamp. Niets is zoals ik het van tv ken. Kinderen fietsen in smalle straatjes en vrouwen koken met het raam open waardoor ik zie dat er heel weinig plaats is in het kleine gepleisterde huisje dat deel lijkt uit te maken van een gigantische aan elkaar gebouwde stenen stad.

Ik glimlach naar ieder die ik zie. Enkel de kinderen beantwoorden mijn lach. De volwassenen kijken ernstig, soms wat verwijtend lijkt het mij. Wat komt die lange blanke vrouw hier doen, lijken ze te denken. Dat ik vergezeld word door een kleine Nederlander met de wereld in zijn vizier is een niet te matchen combinatie.

Hij vertelt honderduit. Over hoe de Palestijnen naar hier gevlucht zijn. Over hoe Syrische vluchtelingen worden uitgebuit en aangenomen voor de meest vieze, rotte klusjes. Hoe ieder die het zich kan permitteren een housemaid heeft. Ik zie die van de overburen drie grote Perzische tapijten om de twee dagen over het balkon hangen en uitkloppen alsof ze haar Nemesis zijn. Haar ras is me niet helemaal duidelijk maar ze is donkerder dan de andere mensen op straat.

Wanneer we in een Hesbollah-wijk lopen, zie ik grote posters van jongens en mannen met indrukwekkende geweren en dan wordt het zwaar in mijn hart. Ik zie kogelgaten in huizen, restanten van de burgeroorlog. We lopen voorbij een wapenwinkel, waar een kanjer van een geweer trots de etalage siert. Rillingen lopen over mijn rug en ik vermijd oogcontact en neem stiekem foto’s.

28217367_10156301513295362_887124759_o

Arabisch is een onbegrijpelijke taal. Sjoekran leer ik … het betekent dankjewel. Een belangrijk woord is dat. Ik gebruik het veel. Terwijl de ober mijn sjiek Frans ontbijt brengt, terwijl ik tussen de Diorwinkel en Michael Kors een blingblinghandtas koop waarvan mijn moeder achterover zal vallen. Terwijl ik neen schud naar de donker getinte mannen die me een taxi of rit willen aanbieden. Wanneer ik betaal aan de kassa van een supermarkt die net als thuis Dove shampoo en Oreal conditioner verkoopt.

Mijn voeten doen pijn. Een grote stad verkennen met een marathonloper is een ongekend uitdagend parcours. Zeker wanneer het een oud lief is, waar je toch nog steeds aan wil tonen dat het lijf waarop hij acht jaar geleden verliefd werd in goede staat bleef … Wat niet waar is en wat hij dan ook meteen merkt.

Ik voel me oud en Vlaams en rijk en anders.

In Beiroet verloor ik niet mijn hart. Maar het werd wel geraakt. De indrukken blijven binnenkomen en zullen waarschijnlijk nog een hele tijd nazinderen.

Mijn wereldverbeterende aard werd een hele tijd geleden ondergesneeuwd door levensverbeterende noden. Maar hij zit er nog. Ik ontmoette hem weer in Libanon.

 

Advertisements

Passop

Soms worden dingen die je denkt, voelt, schrijft tegen je gebruikt.

Een blog is publiek en bij sommigen algemeen goed.

Dat snoert me de mond.

Dat deed het al eerder.

We zouden afspraken kunnen maken. De anderen erop wijzen dat wat hier zwart op roze staat enkel in mijn hoofd bestaat. Dat ik mag schrijven wat ik wil, denk, voel en meemaak.  Dat ik enkel vanuit mijn eigen gevoel praat en dat iedereen die zich gekwetst voelt door wat ik schrijf me daar altijd op mag wijzen. Dat het hier mijn plek is. Enkel de mijne.

In het huidige klimaat wordt dat plots in discussie gesteld.

Het deed me denken, voelen en schrijven.

Ik hou mijn mond niet meer. Want wat in het groot gebeurt, is in het klein peanuts. Mijn blog is slechts eentje in de grote oceaan van woorden op wordpress. Wat ik schrijf is slechts een waterdruppeltje. Maar vele waterdruppels maken één grote waterplas. En ik zwem daar graag in mee.

Begrijpt u dat? Ook u daar, die mijn woorden tegen me gebruikt in het dagelijkse leven?

Uw kruimels zijn beter dan het beste brood.
Ik hoef geen taart met slagroom,
geen pateeke op zondag.
Wat ge geeft is goed.
Wat ge kunt missen, geeft ge maar.

Ik zie u graag.
Gij moet mij niet zo graag zien.
Ik zal uw merel zijn, uw vink, uw Jan-Van-Gent.
Ik pik uw kruimels.
Ze zijn beter dan het beste brood.

Dat het onnozel is
en gedaan moet zijn
met dat kinderlijke blije
dat vrije
dat zo gemakkelijk
gedaan is
beter dan woorden is
en nergens op lijkt
op slaat
op dat slaande ruzie
en dat het zeer doet
en wee is
van o
en wee
en ach
en leed
en ocharme toch
dat het gedaan moet zijn
nu
gedaan
verstaat ge

Ik ben van Uw

mijn hoofd past perfect
tussen uw schouderbladen
terwijl mijn heupen
uw billen herbergen
en warmen tegen koude

mijn handen meten uw borst
en kroelen uw haar
wanneer mijn buik
uw rug aankleedt
en sierend tooit

tot we één en
twee zijn