Wanneer ik vertelde dat we nog steeds met drie de verjaardag van zoonlief vieren, kreeg ik altijd bewonderende opmerkingen. ‘Dat is knap!’ ‘Prachtig dat jullie dat nog altijd doen.’

Ik zal toegeven dat zulke opmerkingen dikwijls de motor waren om het vol te houden. Want voor mij was er de pret de laatste jaren echt wel af. Maar ja, dan haal ik het in mijn hoofd dat het belangrijk is voor mijn kind. Dat ‘we’ goede ouders willen zijn. Dat ‘we’ nog altijd samen door één deur kunnen. Enzovoort enzovoort.

Waar ik uiteindelijk voor gezorgd heb is dat ik zelf al jaren ongemakkelijk zit op die dag en niet kan genieten omdat ik altijd weer dingen opmerk waar ik me steendood aan erger. Enige appreciatie ontbrak er nog maar aan.

Dit jaar liet ik het een beetje op zijn beloop. Normaal gezien neem ik minimaal één maand op voorhand het touw in handen en spreken we allerlei zaken af waarvan ik denk dat het voor zoonlief leuk is. Een schattentocht op zijn negende verjaardag tot een verrassingsfeestje op zijn zestiende. Als er iets is dat ik goed kan is het verrassingen maken.

Gisteren was zoonlief voor de eerste keer in tien jaar niet in ons huisje maar in vaders’villa op zijn verjaardag. Ik wachtte af. En wachtte. En wachtte. Ik zou ik niet zijn als ik dan niet tóch een mail stuur een paar dagen op voorhand en probeer iets te regelen.

Het komt er op neer (lang verhaal wordt kort) dat ik uiteindelijk de grens trok en alleen naar de herhalingen van Grey’s Anatomy keek terwijl zoonlief voor school zat te werken op ongeveer zes kilometer afstand. Zielig denkt u? Tranen?

Neen hoor, ik heb beslist dat ik niet nog eens twintig jaar aan een dood paard ga trekken. Je kan je best blijven doen. Je kan het van de daken schreeuwen: ‘WIJ’ doen dat goed. En het vaandel hoog houden tot je armen verzuren.

Die Wij hield tien jaar geleden op te bestaan en ik heb krampachtig gereanimeerd wat er nog restte voor zoonlief. Het besef dat zelfs een traumahelikopter niets meer kan doen gaf een ruimte waarin ik weer helemaal mezelf kan zijn en kan genieten van het verrassingsfeestje dat ik dit weekend plande.

Met een gedicht op de raam, grote 18 jaar ballonnen en een heel weekend verrassingsbezoek. ‘IK’ doe dat goed!