Goud!

Soms moet je dat durven. Je kwetsbaar opstellen. Iets van de daken schreeuwen. Iets lucht geven en laten bestaan. Gewoon toegeven wat je voelt, wat je denkt, wat je raakt.

Bij mij gaat dat meestal over liefde. Verliefd zijn. Graag zien. Houden van.

Daar praat niemand over. Wat zoek je in een relatie? Die vraag doet me altijd wat huiveren.

Bij vrouwen gaat het dan meteen over ‘jezelf kunnen zijn, wederzijds respect en trouw.’

Mannen durven het nog hebben over ‘spanning en avontuur, spontaneïteit en humor ‘

Ikzelf zocht dikwijls dat laatste. Mannelijke energie noemen ze dat in zelfhulpboeken. Terwijl dat andere voor mij ook wel belangrijk was. Ik ontmoette nog niemand die dat alles in zich heeft. Waarschijnlijk bestaat dat alleen maar in sprookjes. En ik ben geen prinses.

Vandaag heb ik wel de kracht om luidkeels uit te schreeuwen dat ik zo graag gezien heb. Zoveel gehouden heb van bijna elke man in mijn leven. Ze leken heel verschillend maar waren eigenlijk allen hetzelfde. Omdat ik steeds identiek reageerde en voelde. Dan verandert er dus niets. Hoe anders de man ook lijkt op het eerste, tweede, derde gezicht. Iris bleef irisdingen doen, bleef in patronen ronddraaien en zag de toerenteller alleen maar stijgen.

Je kan daar allerlei meningen over hebben. Oordelen of niet.

Vandaag doet het er niet toe. Ik stapte er telkens puur en met volle goesting in. Goesting! En daar ben ik dankbaar voor. Het zorgde ervoor dat ik liefdesliedjes beter begreep en ik tragikomische wendingen aan mijn leven gaf. Het was allemaal mooi. Het was allemaal goud.

Vandaag zing ik van Goud!

(Had je al door dat ik een fan ben? 🙂 )