Knopen zijn er om door te hakken. Dat geeft lucht, adem en ruimte. Dat zorgt voor moed, voor vrije schouders en knooploze magen. Een mens moet dat soms doen. Ja, dat moet.

Het was een knoop zoals je dat vroeger in je veters had. Van die schoenen die je in en uit schiet zonder de veter los te maken. Waarmee je dan in de wei speelde, die nat was van de dauw, en vol grassprietjes die graag tussen je knopen kropen. Waarbij je dan, bij thuiskomst, je tenen tegen je hielen zette om de schoenen vervolgens op de deurmat te laten drogen.

Als je dan, om één of andere duistere reden (die meestal met ordelijke moeders te maken hadden) je veters toch los moest maken, deed dat pijn aan je nagels en je vingers. Het liefst zou je het hele gedoe NIET doen: schoenen kunnen toch perfect aan en uit zonder al dat gefrunnik.

Toch gaf het een bijna opgelucht gevoel wanneer de knoop eruit kwam. Met hulp van de mama of met een naaldje, stokje, hard iets dat je gebruikte om te pulken tot het stomme ding deed wat je wilde. Dat gevoel van ‘Ja, het is opgelost, in orde, vrij, owkee! deed je je voornemen om de volgende keer altijd je veters volledig los te doen en nooit meer zo lang te wachten. Niet meer uitstellen tot de knop een kluwen was dat je diep deed zuchten en je uiteindelijk de schoenen maar in de kast liet staan. Liever dát dan met die knoop bezig te zijn.

Vandaag had ik dat gevoel. Alleen is een veterknoop niet te vergelijken met het aanbod dat ik kreeg. Er loopt iemand op de wereld rond die werkelijk gelooft dat ik bovenstaande nummer zou kunnen zingen. Iemand die in mij als zangeres vertrouwen heeft. Die meent dat mijn stem een grain heeft dat zo’n nummers recht zou doen.

Yup! Ik moest er zelf ook een beetje om giechelen. Dat is natuurlijk helemaal niet correct zou ik zo denken. Zeker na anderhalf jaar covid … zonder zingen! Zonder muziek maken!

Ik verlang er naar. Ik mis het. Ik snak naar repeteren en oefenen. Naar de aanslag van de bas, de tik van de tom tom en de tokkel van de gitaar … Wat mis ik het!

Maar wanneer iemand denkt dat je zoiets kan zingen, vraagt dat engagement. Overtuiging en betrokkenheid. Je kan het niet maken om dat tussen de soep en de patatten te doen.

En dus had ik een probleem. Een knoop in mijn maag en in mijn hart.

Ik krijg momenteel het leven niet zomaar rondgeorganiseerd. Ik streef mijn dromen na en ook dat vraagt hetzelfde engagement. Ik ga ervoor. Totaal en nog niet helemaal. Mijn vrienden worden zwaar verwaarloosd. Mijn huishouden is er één van Ma Flodder. Uiteindelijk is mijn probleem dat ik niets zomaar half kan doen en ik bijgevolg soms volledig verbijsterd naar mijn werkagenda tuur.

Sorry aan al mijn vrienden die ik al weken en maanden niet zie. Sorry aan die ene vriend die in me geloofde.

Ik zing mee met Etta en voel de kriebels in mijn buik. En een krop in mijn keel. Grain is dat. Grain…